•ω• Qu†iE •ω• 的个人资料★A Secret Memory.☆照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
★A Secret Memory.☆▀▄▀~®อยากกลับไปมีชีวิตที่อิสระเหมือนเดิม ®~ ▀▄▀ ปล่อยวางเครียดว่ะ... อยากให้เปิดเทอมเร็ว ๆ จะได้กลับไปเรียนซักที อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ใช้หัวสมองก็คิดแต่เรื่องบ้า ๆ ที่มันไม่น่าจะคิด
สงสัยเป็นเพราะว่างจัดเลยกลายเป็นแบบนี้ ชีวิตหนอ..ชีวิต ทำไมต้องเจอเรื่องกลุ้ม ๆ ด้วยวะ...
บางที่เราไม่อยากให้ใครเห็นว่าเราเป็นคนอ่อนแอ แต่ลึก ๆ แล้วมันก็ทำไม่ได้ว่ะ... เสียใจจริง ๆ ไม่อยากไประบาย ไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าต่อตาคนที่เคยรักกัน เราว่าเก็บไว้ให้กลุ้มแบบนี้ต่อไปดีกว่า เรื่องบางเรื่องพูดไปแล้วคนอื่นจะไม่สบายใจตามไปด้วย คนฟังก็จะหมั่นไส้ เกลียดเราไปเรื่อย ๆ
ทำไมวะ แต่ก่อนคบกันใหม่ ๆ เอาใจนักหนา เชิดชูเราเหมือนเป็นเพชรล้ำค่าก้อนโต แต่ทำไมพอมีเรื่องกันกลับเห็นเราเป็นไส้เดือน กิ้งกือ
ไม่เข้าใจผู้ชายว่ะ... ทำไมผู้ชายส่วนใหญ่เป็นงี้อ่ะ
เราก็อยากเป็นบ้างว่ะ พวกประเภทเคยรักแล้วลืมได้ในชั่วพริบตาอ่ะ ทำได้งัยวะ เป็นกู กูทำไม่ได้จริง ๆ ว่ะ แมร่งเก่งอ่ะ
กูกว่าจะลืมได้ ไม่รู้จะใช้เวลานานเท่าไหร่ ตอนนี้จะปีนึงแล้ว กูยังทำไม่ได้ซักทีเลยว่ะ แต่ส่วนมัน มันสามารถว่ะ.... ทั้ง ๆ ที่มีพันธะแล้ว มึงยังสามารถใจร้าย ทำเหมือนกูเป็นคนแปลกหน้าคนนึง เป็นตัวประหลาดน่ารำคาญคนนึงได้ กูทำไม่ได้จริง ๆ
ทำไมกูให้อภัยคนอื่นได้ ให้อภัยทุกคนได้ แต่ทำไมมีคนบางคนให้อภัยกูไม่ได้...เป็นเพราะอะไร.? เกิดมากูไม่เคยโกรธใครได้นาน ๆ ไม่เคยไม่พูดไม่จากับใครได้เป็นปี ๆ เพราะมันไม่ใช่นิสัยกู กูใจกว้างพอที่จะหายโกรธเค้าได้ แต่ทำไมคนบางคน เกิดมาเป็นผู้ชายแท้ ๆ กลับทำไม่ได้อ่ะ เพราะอะไร... ??
หลายครั้งที่ทะเลาะกัน กูต้องเป็นฝ่ายไปง้อ ไปขอโทษก่อน...อันนี้กูไม่คิดเล็กคิดน้อยอยู่แล้ว กูต้องการให้สัมพันธภาพเราไม่แตกแยก แต่ทำไมครั้งนี้กูกลับไปร้องไห้ต่อหน้ามัน ขอโทษมันแล้ว มันไม่ให้อภัยกู เป็นเพราะอะไร กูไปฆ่าพ่อแม่มันหรอ ถึงได้แค้นกูนักหนาอ่ะ ถามจริง เราเป็นศัตรูกันไปแล้วงั้นหรือ...?? ถึงได้พูดจาไม่ดีกับกูตลอดน่ะ....
เอาเถอะ .... กูต้องตาสว่างได้ซักทีแล้ว ว่ามันเป็นคนแบบนี้ ตาสว่างได้แล้ว... มันไม่รักกูแล้ว ท่องไว้ มันไม่รักกูแล้ว....มันเห็นกูเป็นตัวประหลาดน่ารำคาญไปแล้ว พอซะทีเถอะ ลืมมันไปซะ ไปรักคนที่รักเราดีกว่า ถึงเวลาที่ต้องรักตัวเองให้มาก ๆ ตัวเองต้องเป็นกำลังใจให้ตัวเอง
สุดท้าย.... ทิ้งเพลงที่โดนใจไว้หนึ่งเพลงดีกว่า
อยากทำอะไรก็เชิญ ก็เชิญได้เลยตามสบาย
ไม่คิดไม่ฝันว่าจะต้องยอมอะไรมากมาย เท่ากับวันนี้ที่เธอต้องการมีอีกคน เธอจะมีใครก็ช่างเธอ ฉันคงไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว ทุกวันที่ดีๆ ที่เรานั้นเคยมี ก็คงจะจบลงแค่ในวันนี้ จบแล้ว รักที่ให้เธอเหนื่อยล้ามามากพอ จนยอมต้องปล่อยไป ถึงเธอดีเพียงใด ฉันคงไม่เข้าไปสนใจ แม้อยากจะกอดเธอขนาดไหน...แต่ในวันนี้ ฉันคงต้องยอมปล่อยมือที่รั้งเธอออกมาเพื่อกอดตัวเอง เมื่อเธอไม่สนใจฉันคงต้องรักตัวฉันเอง และปล่อยให้เธอไปไกลจากตรงนี้...อย่างไม่มีวันกลับมา ปล่อยวางทุกสิ่งจากเธอ เพื่อทำให้หัวใจให้มันลืม ลืมวันเวลาที่มันไม่เข้าที ข่มใจให้ลืม ไม่อยากจะจำวันเวลานั้นอีกแล้ว เธอจะมีใครก็ช่างเธอ ฉันคงไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว ทุกวันที่ดีๆ ที่เรานั้นเคยมี ก็คงจะจบลงแค่ในวันนี้ จบแล้ว รักที่ให้เธอเหนื่อยล้ามามากพอ จนยอมต้องปล่อยไป ถึงเธอดีเพียงใด ฉันคงไม่เข้าไปสนใจ แม้อยากจะกอดเธอขนาดไหน...แต่ในวันนี้ ฉันคงต้องยอมปล่อยมือที่รั้งเธอออกมาเพื่อกอดตัวเอง เมื่อเธอไม่สนใจฉันคงต้องรักตัวฉันเอง และปล่อยให้เธอไปไกลจากตรงนี้...อย่างไม่มีวันกลับมา รักเธออยู่ แต่ก็รู้ว่าไม่ได้... เธอจะมีใครก็ช่างเธอ ฉันคงไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว ทุกวันที่ดีๆ ที่เรานั้นเคยมี ก็คงจะจบลงแค่ในวันนี้ จบแล้ว รักที่ให้เธอเหนื่อยล้ามามากพอ จนยอมต้องปล่อยไป ถึงเธอดีเพียงใด ฉันคงไม่เข้าไปสนใจ แม้อยากจะกอดเธอขนาดไหน...แต่ในวันนี้ ในวันนี้ ฉันคงต้องยอมปล่อยมือที่รั้งเธอออกมาเพื่อกอดตัวเอง เมื่อเธอไม่สนใจฉันคงต้องรักตัวฉันเอง และปล่อยให้เธอไปไกลจากตรงนี้...อย่างไม่มีวันกลับมา ฉันคงจะอยู่กับเธออีกไม่ไหว รักเธออยู่ แต่ก็รู้ว่าไม่ได้... ฉันคงต้องยอมแพ้...ฉันคงต้องยอมแพ้... ฉันคงต้องยอม...จะปล่อยเธอไปจากฉัน รักเธออยู่ แต่ก็รู้ว่าไม่ได้... ฉันคงจะต้องปล่อยวาง เสร็จไปสอง....10 มิ.ย.๕๑
ไม่ได้ไปเรียนมาหลายวันแล้ว เพราะมันเป็นช่วงเรียนวิชาเสริม อาจารย์เค้าไม่ซีเรียสอะไรมากมาย
กิเลสเรามันหนา...เลยขี้เกียจไป๕๕๕ ความจริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะไม่ไปนะ
แต่ขี้เกียจตื่นว่ะ มันง่วงอ่ะ อีกอย่างช่วงนี้สภาพร่างกายเราก็ไม่ได้อยู่ในขั้นปกติเหมือนคนอื่นเค้า
เลยจำเป็นต้องขี้เกียจ เครียดมากมันก็ไม่ดีต่อเบบี๋นะ.... เป็นช่วงที่ควรพักผ่อนมากมาย...
ก็นอน ๆ ยืด ๆ ตัวไปจนถึงบ่ายโมง ลุกขึ้นมาเรียกตี้มันสั่งเดลิเวอรี่ ไอ้นี่มันขี้เกียจกว่ากูอีก
แมร่ง...ไม่ปลุกมันก็ไม่ตื่นเอง... สงสัยชาติก่อนคงเกิดเป็นหมีโคอาล่ามั้ง นอนตัวขดเป็นอะไรไปได้...
กว่าจะเรียกมันให้ตื่นแมร่ง กูแทบจะบ้าตาย.... ไอ้บร้า..
ก็ลุกขึ้นมาเปิดเมนู สั่งร้านอาหารญี่ปุ่นที่ไม่เคยได้สั่ง (ไม่รู้ว่าอร่อยป่าว) แต่ก็ไม่รู้จาแดกอะไรแล้ว
แมร่ง แดกจนเบื่อ เลี่ยนโคตร ไอ้อาหารที่สั่งมาทั้งหลายที่กินอยู่บ่อย ๆ เลยเปลี่ยน ๆ ร้านดู
ระหว่างรอ ก็เช็คเมลและคัดบทสวดมนต์ไป(วิชาพระพุทธ เป็นวิชาเสริมในมหาลัยอ่ะ)
ต้องคัดบทซิมเก็ง กับบทกิมบ่อเก็งอ่ะ เป็นภาษาจีน เพิ่งมาเปิดดูบทสวดกิมบ่อเก็งวันนี้เองอ่ะ
แมร่ง....โคดยาว มีตั้ง 32 บทแน่ะ.... กูจารอดมั้ยวะ....
คือ อาจารย์เค้าสั่งงานมานานแล้วอ่ะ แต่เพิ่งมาคัดเอาวันนี้จริง ๆ วันส่งงานซะด้วย ...กำ
ซักพัก โทรศัพท์ร้านเดลิเวอรี่ก็ดัง บอกให้ลงไปเอาข้าว ก็เรียกตี้มันลงไปเอา
แต่พอมันขึ้นมาปุ๊ป ซักพัก โทรศัพท์ก็ดังอีกรอบ กริ๊ง ๆ...
ไม่ใช่โทรศัพท์ใครที่ไหนหรอก แต่เป็นร้านอาหารร้านเดิมที่สั่ง......
"เวรกำ" ในใจกูคิด สงสัยมันต้องมีปัญหาอะไรแน่เลย
มันเพิ่งโทรมาบอกว่าคนส่งเดลิเวอรี่เพิ่งมาถึง เมื่อกี้เค้าไปผิดตึก เลยเดินมาใหม่
แล้วข้าวที่ไอ้ตี้มันเอาขึ้นมา ต้องไม่ใช่ร้านที่เราสั่งแน่ ๆ.....
ไอ้บร้า หยิบผิดรอบที่สองแล้วนะเมิง.... _ _" กรูจะทำยังงัยกับเมิงดีว้า.... สาดดด
แต่ก็ไปด่ามันอย่างเดียวไม่ได้หรอก มันนิสัยเป็นคนทำอะไรไม่รอบคอบอยู่แล้ว....
ในเมื่อมันลงไปแล้วเห็นคนส่งมาคนเดียว มันก็ต้องหยิบไปโดยไม่ต้องถาม เป็นเรื่องปกติ...
แถมใครจะไปรู้ว่ามันเพิ่งจะโทรมาบอกอีกทีว่าเพิ่งถึง
เอาเหอะ .... เราก็ไม่อยากไปด่ามันมาก เราก็หยิบข้าวที่มันหยิบมาตะกี้
ลงไปรอเจ้าของตัวจริงให้มาเอาคืนเองเลย
พอลงไปถึง กูถามพนักงานลอบบี้ เค้าก็บอกว่าไม่มีคนมาเลย
ก็ซวยไป ต้องจ่ายตังสองรอบ สองเท่า จ่ายตั้งข้าวของคนอื่นที่สั่ง กับข้าวของตัวเองที่สั่งจริง ๆ
ส่วนไอ้เจ้าของที่เราหยิบข้าวมันผิดไป เราก็รอแล้วรอเล่าที่ลอบบี้ ก็ไม่เห็นวี่แววมันสักที
เลยต้องเก็บข้าวมันกินในมือเย็นต่อไป
สาดดดด......
กินข้าวเส็ดก็มาปั่นบทสวดอีก ก็ปั่นซิมเก็งเสร็จไปแล้วบทนึง ความง่วงเริ่มจู่โจม
กูก็ไปนอนซักงีบนึง นอนเอาแรง
ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ ห้าโมง ก็ไปคัดบทกิมบ่อเก็งต่อ เฮ้อ กูจาคัดเสร็จมั้ยว้า.....
คัดไปเรื่อย ๆ จนถึงหกโมง ตายล่ะหว่า กูชักเริ่มใจไม่ดีแล้วล่ะ
ตอนนี้มันหกโมงเศษ ๆ แล้ว เข้าเรียนพระพุทธเวลา ทุ่มยี่สิบ
เราก็โทรไปหาเพื่อนชื่อ ห่าว เหวิน เจีย(เพื่อนซี้ ที่เลือกเรียนวิชาพระพุทธเหมือนเรา)
ปรากฏว่า ห่าวเหวินเจีย ก็เหมือนกับเรา นั่นคือ ยังคัดไม่เสร็จ กำลังปั่นกระจาย หัวหมุนติ้ว
เออ ...ก็ดี มีเพื่อนปั่นบทสวดไม่เสร็จ เหมือนเราแล้วโว้ยย....๕๕๕
คัดไปเรื่อย ๆ หกโมงก็แล้ว หกโมงกว่า ทุ่มนึงก็แล้ว ไม่มีวี่แววว่าจะทันเลยว่ะ .... เลยตัดสินใจ
ไปสาย ๆ แล้วค่อยไปส่งทีเดียว คือ นั่งปั่นจนมือจะหักอ่ะ จากลายมือสวย ๆ กลายเป็นลายมือไก่เขี่ย
เวลาเอาไปส่งอาจารย์เค้าคงรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็นหลังตีน
สรุป วันนี้ก็ปั่นไม่ทัน ส่งพรุ่งนี้ก็ได้วะ...๕๕
11 มิ.ย.๕๑
วันนี้มีสอบภาษาญี่ปุ่น(วิชาเลือกเสริม อีกเช่นกัน) เทอมนี้กะว่าจะตัดปัญหา พยายามทำคะแนนหน่วยกิต
วิชาเลือกของชิงหัวให้เยอะ ๆ เลยเลือกแมร่ง สองหน่วยกิต ทั้งสองวิชา มันก็เลยต้องเหนื่อยแบบนี้
ขอบอกว่าวิชาภาษาญี่ปุ่นที่กูเลือก ทั้งเทอมกูไปเข้าเรียนมาแค่สี่ครั้ง... อาจารย์เกือบตัดชื่อกูออกแล้ว
แต่ครั้งที่สี่ที่กูไป อาจารย์เค้าเห็นกูเพิ่งโผล่หน้ามา เค้าเลยเขียนชื่อกูใส่ลงไปใหม่
หลังจากวันนั้น กูก็ไม่ได้ไปเรียนอีกเลย จนถึงวันสอบ กูค่อยโผล่ไปสอบอีกที
โชคดีที่มีพื้นฐานภาษาญี่ปุ่นมานิดหน่อย เลยไม่ค่อยมีปัญหาอะไรมาก
เพิ่งมาทบทวนแกรมม่าอีกทีจิง ๆ ก็วันนี้แหละคับพี่น้อง ..... ๕๕๕๕
กูตื่นขึ้นมาตอนเก้าโมงเช้า เพื่อมาทบทวนมัน จากบทแรกจนถึงบทสุดท้าย ว่าง่าย ๆ คือสอบทั้งเล่มอ่ะครับ
ทบทวนไปเรื่อย ๆ จนใกล้จวนจะบทสุดท้ายแล้วก็ถึงเวลาพอดี เลยเผ่นแล่บไปห้องสอบเลย
บทหน้าๆ คือทบทวนมาค่อนข้างดีอ่ะนะ ส่วนสองสามบทสุดท้าย ไม่ค่อยแน่นปึ้ก
เลยคิดว่า เอาวะ...เสี่ยง ๆ ดวงเอาแล้วกัน สอบผ่านได้ก็บุญสำหรับกูแล้ว....
ไปถึงห้องสอบ ก็เหลือเวลาในการสอบหนึ่งชม. จากเวลาสอบเต็ม ๆ สองชม. (เพราะกูไปสาย)
ก็ไม่เป็นไร ก็ตั้งใจทำไป
ผลสอบวันนี้ เราเดาว่า คะแนนอาจจะไม่ดีมาก แต่คงผ่านชัวร์ ๆอ่ะ เราเขียนมันทุกข้อ ไม่มีข้อไหนเว้นว่างเลย
วันนี้ก็โล่งอก ทำสองวิชาเลือกเสริมเสร็จไปได้ด้วยดี ... เทอมหน้าก็ไม่ต้องลงเลือกแล้ว เต็มหกหน่วยกิตพอดี(เกินด้วยซ้ำ เจ็ดหน่วยกิต)
ปล. เมื่อไหร่คณะกูจะประกาศเวลาสอบซักทีวะ จะได้เตรียมตัวได้ถูก อยากกลับเมืองไทยเต็มที่แล้ว
ชีวิตช่วงนี้....พี่น้องคับ... ไม่ได้เข้าสเปซเปนชาติแร้ว ไม่ได้หายไปไหนหรอก คือครั้งล่าสุดที่มาอัพเดทมันแฮ้งอย่างรุนแรงไปไหนไม่ได้เรยไม่เข้ามันซะเลย เซ็งมาก....
ช่วงนี้ได้อะไรใหม่ ๆ เพิ่มเข้ามาในชีวิตแล้ว...
- คอมใหม่(IBM ThinkPad T61)
- เสื้อผ้าใหม่
- เพื่อนใหม่
- แฟนใหม่
ฯลฯ
ตอนนี้ที่อยากได้มากคือ มือถือเครื่องใหม่ .. สัญญาณมันห่วยมากเลย ..
ปล๑ . อัพแค่นี้แหละ ไว้เด๋วเอารูปมาลงเพิ่ม
ปล.๒. หน้าโทรมเปนผีดิบเลยตอนนี้ ไม่ได้นอนติดต่อกันสามวัน
ปล.๓. งานจะเยอะก้อไม่ท้อเว้ย...
หมีและเรา
กลับปักกิ่ง..... อภิสิทธิ์เยือนจีน!!๒๕ สิงหาคม ๕๐
นั่งเครื่องสายการบินคาเธ่ย์ไปลงสนามบินฮ่องกง ผ่านไป๒ ชม. ก้อต่อเครื่อง KA ดราก้อนแอร์ไลน์ต่อไปปักกิ่ง
ไฟท์บินเริ่มต้นด้วย 9.45 แต่กรูเกือบตื่นไม่ทันแร้ว เกือบตกเครื่องแล้ว Mom โทรเข้ามือถือ (ขณะนั้นกรูกำลังนอนตาเคลิ้มอยู่)
Mom : อยู่ไหนแร้วยะ??
กรู : อ่อ เด๋วลงไปใกล้เส็ดแระ
คือ กรูพูดไปงั้นแหละ กลัวโดนด่า ลุกขึ้นจากเตียงล้างหน้าแปลงฟันเส็ด คว้าเสื้อผ้าตัวไหนได้ใส่ไปเรย โดยไม่คำนึงถึงความเหมาะสมของชุด
ผมก้อไม่ได้หวี น้ำก้อไม่ได้อาบ หน้าก้อไม่ได้แต่ง......
กรูไปถึงสนามบินเหมือนอีบ้าคนหนึ่ง
18.30 น. ตามเวลาท้องถิ่นจีน กรูถึงปักกิ่งอย่างสวัสดิภาพ
ครั้งนี้แบกของมาหนัก เลยตัดสินใจเช่ารถลีมูซีนของสนามบินกลับ ม.
แต่.....
พนักงานโง่สาดดด.... ลีมูซีนก้อไม่รู้จัก - -" กรูต้องใช้ความพยายามคุยกับมานเปนชาติกว่าจะเข้าใจได้ ว่าลีมูซีนคืออะไร
คนจีนเปนงี้หมด ตราบใดที่เมิงยังไม่จ่ายตังให้กรู ไม่มีทางที่กรูจะพูดจาดี ๆ กับเมิงหรอก
เมื่อเมิงจ่ายตังให้กูไปแล้ว กรูจะเปลี่ยนจากหน้าตีนเปนหลังมือทันที
บนรถลีมูซีน...
ระหว่างนั่งกรูก้อนึก ๆ ไป ครั้งนี้ที่เช่าลีมูซีนก้อเพราะว่ามันปลอดภัย แถมมาครั้งนี้กรูแบกของมาเยอะสาด เรยไม่อยากนั่งแท็กซี่
อีกอย่าง กรูเข็ดไปแร้วล่ะ กับไอ้แท็กซี่นรกนั่นครั้งที่แล้ว แมร่ง ...มีที่ไหน ขับไปหลับไป....แถมกำลังวิ่งอยู่บนทางด่วน !
กรูเรยเช่าลีมูซีนซะเรย ถึงจะแพง แต่อย่างน้อยก้อปลอดภัยกว่า คือกรูกลัวตายอ่ะ
แต่.......
กรูคิดผิด!!!
โชเฟอร์ที่กูนั่ง มานใกล้จะไปเข้าเฝ้าพระอินทร์ ไม่ดิ หงอคง ไม่ก้อพระถัง เอาตามวรรณคดีจีนวุ้ย....
คราวนี้กรูรู้แระ ว่าต้องทำงัย ชวนคุยแมร่งเรย แต่กรูก้อไม่รู้ว่าจะชวนคุยเรื่องไรดี แมร่ง ปกติกรูก้อคุยไม่ค่อยจาเก่ง
เรยคุยไปมั่ว ๆ เริ่มต้นด้วย ถามเค้าว่า รถที่ขับยี่ห้ออะไร เครื่องเงียบจัง บลา บลา บลา....
ก้อดำเนินไปด้วยดี กรูก้อกลับถึงม. อย่างสวัสดิภาพ....เย้
๒๘ สิงหาคม ๕๐
โว้ย...... วันนี้ซวยสุด ๆ เจ็บตีนและมือถือหาย....กรูเปนอะไรไปวะช่วงนี้
เจ็บตีนสาเหตุเปนเพราะอยากสวย ใส่ส้นสูงเดินไปข้างนอก
และเปนส้นสูงคู่แรกในชีวิตกรู และเพิ่งซื้อ ไม่เคยใส่เรย
ใส่วันแรกก้อทำเอาเจ็บซะแล้ว ตีนพอง หนองไหลเปนทางเรยแหละ พี่น้อง
ส่วนมือถือหาย เครื่องที่หายคือเครื่อง โซนี่ รุ่นZ800 ปิดเทอมกรูเพิ่งโหลดริงโทนเพราะ ๆ มาเต็ม
แล้วกรูก้อเพิ่งเติมเงินไปวันนี้เอง พอกลับม.ก้อหายไปแร้ว ว้อยยยย... ต้องหล่นที่ไหนซักแห่งแน่ ๆ T_T
           
๒๙ สิงหาคม ๕๐
ไปงานที่สถานทูต วันนี้อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะเยือนปักกิ่ง
วันก่อนกรูฟังวิทยุ ก้อมีข่าวออกผ่านหูแว่ว ๆ ว่า อภิสิทธิ์จะมาจีนประชุมพรรคคอมมิวนิสต์อะไรเนี่ยแหละ
แล้ววันเดียวกันนั้นเอง พี่พีซก้อโทรมาหากรูว่า อภิสิทธิจะมาสถานทูตที่ปักกิ่ง ให้กรูไปด้วย ไปร่วมงาน
กรำ - -" กรูเพิ่งฟังข่าวมาเอง แต่ไม่นึกว่าจะมาปักกิ่ง!!!
วันนี้กรูก้อแต่งตัวซะเนี๊ยบบบ จนไม่รู้ว่าจะเนี๊ยบบงัยแร้ว เพราะไปสถานทูตเน่หว่า ต้องแต่งให้เรียบร้อยไว้
ไปถึงก้อเจอพวกเพื่อน ๆ นักเรียนไทย เด็กทุนเยอะแยะเรย มาจากทั่วทุกแห่งในเมืองไทย กรูก้อเดินคุย เดินกินไปทั่ว
ก้อคุย ๆ เล่น ๆ ถ่ายรูปเล่นกับพวกเพื่อน ๆ ทั้งเพื่อนใหม่ที่รู้จักกันวันนี้ แล้วก้อไปไหว้ทักทายพวกผู้ใหญ่ ท่านทูต ฯลฯ
พอมาถึงก้อเจอเจ้าตัวนี้เรย โกลเด้น ลาเบอร์ดอร์ หมาของสถานทูต
ห้องนั่งเล่นในสถานทูต
แตงโมแกะสลัก...
ศาลาในสวน
รูปลักษณ์ภายนอกสถานทูต...(ด้านหลัง)
น้ำพุในสวน
ภายในห้องโถง
ไอหมีใส่กระโปรง... กร๊ากกกๆๆๆ (เป็นบุญของพวกกรูที่ได้เห็นเมิงใส่ เจริญพร)
ยืนกลางน้ำพุค่ะ...
แอบเอ๋อค่ะ....
ตี๋และกรู
กรูและภาค
ในที่สุด หลังจากพวกเรานั่งเล่นกันนาน ท่านอภิสิทธิ์ก้อมาถึง นี่คือภาพหลุด ๆ ค่ะ....
บรรยากาศการประชุม ระหว่างท่านผู้ใหญ่ทั้งหลาย พรรคประชาธิปปัตย์ และเด็กนักเรียนไทยในปักกิ่ง
ตื่นเต้นมากค่ะ......
ห๊า ห๊า ห๊า....แอบถ่ายตากล้องช่อง ๕เฟร้ย อย่าลืมเปิดช่อง ๕ ดูด้วยนะ เพ่น้อง...
ตัวอยู่จีน แต่ใจเป็นไทย.....
ปะทะกับพี่ตากล้องช่อง ๓ เค้าพอดีเรยว่ะ....- -"
แบบว่าขออีกรอบก่อนกลับอ่ะค่ะ..... ปิดท้ายอ่ะค่ะ
ถ่ายกับแนนอ่ะ เตรียมตัวกลับบ้านไป Sleeping~ เต็มที่
ปล. กรูตอนนี้ก้อได้ปลงตกกับเรื่องมือถือแล้ว มือถือหายดีกว่าโดนรถชนพิการ ปล.๒. ตีนกรูทั้งสองข้างตอนนี้สภาพบอบช้ำมาก เนื่องจากใส่ส้นสูงวิ่งข้ามถนน แล้วก้อเดินเปนกิโล กรูจะไม่ออกจากบ้านสองวัน รอให้แผลดีขึ้น
ใกล้สอบ เตรียมตัวปิดเทอม....เย้ ในที่สุดก้อใกล้สอบแร้ว... ปิดเทอมก้อใกล้มาถึงแล้ว .. แต่กรูยังไม่รู้สึกอยากกลับไทยเรยว่ะ ไม่รู้เพราะอะไรทำให้กรูไม่อยากกลับ ถ้ากรูอยู่จีนกรูจะทำอะไร กรูก้อยังไม่รู้เรย แล้วจะอยู่ไปทำไมวะ สรุปกลับดีก่า - -'
คือไม่ได้อัพซาเปซอย่างเสียนานอ่ะ... มีเรื่องจะอัพยาวมาก สาเหตุที่กรูไม่ได้อัพคือกรูไม่ว่างเรย นอนก้อไม่ได้นอน งานเยอะสาด ๆ อ่ะ
6 Jun 07
วันนี้เป็นงานเลี้ยงจบการศึกษาเฉพาะพวกนักเรียนต่างชาติ จัดกันที่จงกวนชุน ที่ร้านอาหารบุฟเฟต์ห้าดาว กุ๊กมาจากโรงแรมห้าดาวทั้งนั้น อาหารเลิศหรูชิบ ค่าเข้า ๑๐๐ เหรียญ (คิดเป็นเงินไทย ๕๐๐บาท) ไม่ใช่เด็กต่างชาติคณะเราคิด ๑๑๐เหรียญ(๕๕๐บาท)
คือ ในงานกรูก้อเป็นสต๊าฟทำมะดา ๆ คนนึง ทำนู่นทำนี่... ยืนหน้างานแจกบัตร คุยมั่งเล่นมั่ง กรูก้อนั่งนึกไปเรื่อย ๆ งานนี้แต่ละคนจะแต่งตัวกันยังงัยวะ เห็นแมร่งคราวก่อนโทรสับมาหากันซะวุ่นวาย บอกว่าไม่มีชุดใส่ ๆ แต่แมร่ง พอแต่ละคนมาถึงงานแต่งกันได้ Bling Bling มาก บางคนวันพีซ บางคนทูพีซ โอ้โห เริศหรูอลังการล้านแปดมาก เพ่น้องเอ๋ย...
คือ กรูอัพรูปไว้ข้างบนอัลบั้มว่ะ ขี้เกียจเข้าเวบฝากไฟล์แร้ว มันโหลดนานมาก กรูละเบื่อ... อาหารน่าแดกทั้งน้านนน ไปถึง กรูแดกไอติมไปสามถ้วย (ถ้วยละสองลูก) เค้กชิ้นเล็ก ๆ หลาย ๆชิ้น อ้วนไปเถ๊อะ กรูไม่สน เด๋วก้อลดเอง เพราะพิษการบ้าน เอิ้ก ๆ..
15 Jun 07
วันนี้ตอนกลางคืนมีจัดงานปาร์ตี้นักเรียนไทยที่R&B Pub ค่าบัตร ๗๐หยวน(คิดเป็นเงินไทยก้อ ๓๕๐บาท) คือ ตอนแรกยัยหวาน จองบัตรให้กรูเรียบร้อยแร้วแหละ คือ ชีเป็นคนบอกกะเพ่เบียร์ไว้ล่วงหน้าแร้ว ว่าเก็บบัตรให้กรู มัน และแนน.. ไปถึงคือ หาตัวเฮียเค้าไม่เจอว่ะ ไม่รู้เฮียไปไหน จะเข้าไปก้อไม่ได้ ก้อไม่มีบัตรนี่หว่า คนเก็บบัตรแมร่งเป็นคนญี่ปุ่น... พวกกรูทั้งสามก้อยืนรอกันไปเรื่อย ๆ เริ่มเซ็ง ๆ แระ เข้าไปแง้ม ๆ ดูหน่อยเดก่า ปรากฏว่าโชคชะตา นางฟ้าเทวดาเข้าข้างพวกกรู คนเก็บบัตรไม่รู้หายไปไหนแร้ว พวกกรูเรยชาแว้บ ๆ เข้าไปกันข้างในโดยไม่ต้องเสียตังค์ ๕๕๕๕๕๕๕
ของฟรีไม่มีในโลก แต่มันก้อเกิดขึ้นได้... แร้วมันก้อเกิดขึ้นกับพวกกรูทั้งสามแล้ว คืองานนี้เสียค่าบัตร ๓๕๐ เข้าไป กินฟรีทุกอย่างอ่ะ เจริญพร...
เข้าไปก้อเจอเพ่เบียร์ยืนร้องเพลงอยู่บนเวที ร้องเพลงอากาศ ของบอดี้แสลม... ๕๕๕ สาเหตุที่หาเฮียเค้าไม่เจอก้อเพราะเฮียมายืนร้องเพลงอยู่ตรงนี้นั่นเอง แง่บ ๆ..บรรยากาศก้อครึกครืนมาก คือพวกคนไทยอยู่ปักกิ่งกันมานาน นาน ๆ ทีจะมีงานมารวมตัวกันแบบนี้อ่ะนะ ก้อยืนดูวงดนตรีพวกพี่ ๆ เค้าเล่น พวกเราก้อกรี๊ด ๆ ร้องเพลงกันไป ไอละแวกด้านบนหน้าบาร์เบียร์ มีพวกเพ่ ๆ เฮีย ๆ เค้าเมากันแร้วกระโดดกันใหญ่... เห็นแร้วสนุกสนาน คิดถึงบ้านทันที
พอวงดนตรีพวกเพ่ ๆ เค้าโชว์เส็ดไปรอบนึง เพ่โน้ตของพวกเราก้อขึ้นเวทีมาประกาศว่า มีเกมให้เล่น ให้ทุกคนส่งตัวแทนของแต่ละมหาลัยขึ้นมาหนึ่งคน มาแข่งกินเบียร์ ใครกินหมดก่อนสองแก้ว คนนั้นชนะ แระได้ Red ไปครอง แมร่ง รางวัลเฉือกดีซะด้วยดิ กรูก้อขึ้นไปเป็นตัวแทนจากมหาลัยชิงหัว(ชิงหัวมีกรูมางานนี้คนเดียวอ่ะ คนไทย - -')
และคนแข่งแต่ละคนที่ขึ้นไปส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง!!!!.. หญิงไทยใจงามกลายเป็นหญิงไทยใจกล้าไปซะแร้ว... คนที่เข้าร่วมแข่งมีทั้งหมดหกคน หญิงสี่ ชายสอง...และผู้ชายเป็นเกาหลี!!... ตาย ต๊าย ตาย ต๊าย ตาย... แข่งกินเหล้ากับเกาหลี มีแต่ตายกับตาย
กฏกติกาก้อมีอยู่ว่า ถ้าผู้แข่งเป็นหญิง ให้กินสองแก้ว เป็นชายกินสามแก้ว ใครกินหมดก่อนคนนั้นชนะ... และแล้วผู้ชนะของเราก้อคือ ไอหวาน.. กรูกินไปหมดแก้วแรกพอถึงครึ่งแก้วที่สอง กรูจาอ้วก...แถมแมร่งเป็นเบียร์เยี่ยนจิงอีก กรู...เรยหยุดทันที แทบอ้วกแตกอ้วกแตน
เส็ดจากงานก้อไปต่อกันที่ Pepper กับพวกพี่แบ้ง พี่โบ พี่เบียร์ ฯลฯ ไปกินค็อกเทลและเฟรนชฟรายด์ กับไก่ทอด กรูมาที่นี่ทีไร ชอบมาดูบาร์เทนเดอร์สุดหล่อของกรู แมร่ง โยนเหล้า ได้เก่งมาก แบบเฮียร์แกแสดงได้ดีอ่ะ คนเกาหลีด้วยว่ะ
เส็ดจากPepper ก้อไปเซเว่นแดกโอเด้งกับพวกพี่แบ้ง กินกันตรงนั้นจนถึงตีสี่ แมร่งเวลานี้ยังมีคนออกมาเพ่นพ่านอีก คือไอ้พวกคนที่ออกมาเพ่นพ่านนั่นเป็นพวกคนต่างชาติหมด ไม่มีคนจีนซักตัว คือ ตอนเช้าจะเจอพวกคนจีน พอตกกลางคืนถิ่นนี้เป็นของพวกกรู เด็กต่างชาติ คนเกาหลี ๕๕๕
สรุป...กรูเรยไม่ได้ไปนอนบ้านเพ่โบ กรูนั่งแท็กซี่กลับเอง ตีสี่มันก้อสว่างแระ ไม่มีมารออกมาเพ่นพ่านหรอก หุหุ
พอกลับถึงหอ...
ระหว่างที่กรูนั้นจะเข้าส้วมไปล้างหน้าแปรงฟัน และเตรียมตัวนอนนั้น กรูก้อเหลือบไปเห็นไม้แขวนผ้าเช็ดตัวและผ้าเช็ดหน้ากรู แมร่ง มีผ้าขี้ริ้วแขวนไว้อยู่ด้วยเว้ย... ว้อยยยยยย ต้องเป็นฝีมือรูมเมทกรูแน่ ๆ กรูตอนนั้นชักยัวะ คือโมโหจิง ๆ อ่ะ
ช่วงนั้นเจ๊เค้าตื่นขึ้นมาพอดีเว้ย... กรูเรยเรียกแมร่งมาพูดตัวต่อตัว
ถามมัน ไอ้ผ้าขี้ริ้วสองผืนเป็นฝีมือเทอใช่มั้ย เค้าก้อบอกใช่ คือเค้ซักแร้วเอาไปตากรวมกันกับไม้แขวนผ้าเช็ดหน้า และผ้าเช็ดตัวกรู
คือ กรูรับไม่ได้อยากมากมาย กรูพูดแบบไปตรงๆ แกมประชดอ่ะ กรูพูดเหมือนประมาณว่า ไอ้เรื่องง่าย ๆ แค่นี้มึงยังคิดไม่ได้อีกหรอ...
คือถ้าผ้าที่กรูแขวนมันเป็นผ้าขี้ริ้ว กรูคงไม่โง่เอาผ้าขี้ริ้วตากไว้ที่สูง ใส่ไม้แขวนเสื้อแถมตากข้าง ๆ มึงหรอกนะ.... ว้อย โง่บรรลัย จบจากมหาลัยโซลมาได้งัยวะ
เพี้ยนบรรลัย....
16 Jun 07
หลังจากอารมณ์บ่จอยมาจากรูมเมทจอมเพี้ยนของกรูแร้ว กรูก้อหลับ วันนี้กรูแทบไม่ได้ทำอะไร ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการคร่อกฟี้... ตื่นขึ้นมาอีกทีก้อตอนห้าโมงเย็น
เจ๋งมั้ยล่ะ...
ตื่นขึ้นมาก้อมานั่งปั่นงาน วาดภาพสีน้ำ
ห้าทุ่มกว่า หลังจากอาบน้ำเส็ดแร้ว กรูก้อเริ่มรู้สึกอย่างไปเรดร้อกขึ้นมา
อย่างรุนแรง พอดีเล่น QQ เจอหวางเข่อเหวย ออนไลน์
กรูก้อไปชวนเค้าไปเร้ดร้อกกัน
ที่ชวนไปร้านเร้ดร้อก ก้อกะจะไปแดกไก่ทอด แอนด์เดอะไก่นึ่งราดซอส อันโอชาประจำร้าน แร้วก้อมี ลาป๊อกกี้ทะเลสุดแซ่บ... โอ้ว เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปหน้าตาอาหารมาอ่ะ...แบบอร่อยอ่ะ คือ มาที่นี่ตั้งใจจามาเจี๊ยะนะ แต่พวกเฮีย ๆ ที่ชวนมาดันมาแดกเหล้ากันว่ะ - -"
เส็ดจากเร้ดร้อกก้อไปต่อกันที่ LUSH สูบมาลากุกัน โหะ ๆ มารากุรสสตรอเบอรี่ สูบจนเวียนหัวเรยล่ะ นั่งไป คุยไปกันจนถึงเช้า แล้วก้อกลับหอ
20 Jun 07
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเรียน และเป็นวันสุดท้ายของการส่งงาน ตอนเย็นมีนัดกับพวกหวัง เข่อ เหวย และจาง ซ่วย ไปผับแถวกงถี่กัน แล้วก้อนัดกับพวกเฮีย ๆ คณะเอ็นบีเอ ไปผับกัน
ขอบอก....วันนี้อย่างผิดหวังอ่ะ กรูแต่งซะเริศ แต่ผับที่ไปไม่ถูกใจเรยว่ะ แมร่งคนแก่เต็มผับอ่ะ คือตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นผับที่ไหนเป็นงี้อ่ะ สภาพผับมันก้อสมัยใหม่นะ แต่บรรยากาศแมร่งไม่ได้เรื่อง มีแต่ อาอี๊ อาแปะ อาเจ็ก มาเต้น แถมเด้ง ๆ พุงมหึมาของแต่ละท่าน... โอ้โห เหมือนกับเค้าแก่แร้วไม่ดูสารรูปตัวเองอ่ะ (ขอตำหนิผับจีน ในความเห็นตัวเอง อย่าคิดไรมาก)
คือเหมือนกับว่า เมืองจีนเค้าไม่มีแยกประเภทผับกันเรย แล้วยิ่งคนจีนเนี่ยนะ นิสัยไม่ต้องพูดถึง แบบนึกว่าตัวเองมีตังทำอะไรก้อได้ แต่ไม่ดูสารรูปอ่ะ เหอ ๆ
เรยหมดสนุก
แต่ดูเหมือนว่าพวกเพื่อน ๆ คนจีนเค้าจะชอบกันมาก แต่กรูรับไม่ได้ว่ะ ดนตรีก้อไม่ได้เรื่อง แต่พวกเค้าแมร่งเต้นกันมัน เหอ ๆ - -"
อย่างงงอ่ะ กรูว่า Propagranda แหละ เวิร์คสุดแระ
เปิดเพลงฮิพฮอพได้ใจกรูมาก
สรุป กรูขอกลับก่อน โดยตอแหลไปน้ำขุ่น ๆ ว่า มีเรื่องสำคัญกับพี่สาว
ต้องรีบกลับ และมีริวเรียงเรียง เพื่อนญี่ปุ่นตามกลับไปด้วย
เจ๊เรียงเรียงเค้าก้อไม่ชอบเหมือนกันว่ะ เพราะเจ๊เค้าไม่ชอบเที่ยวกลางคืน
และแร้ว กูก้อไปจอยกับเจ๊โบว์ที่ร้าน หยูไท่หลางแถวอู่เต้าโข่ว คือ กรูหิวมาก เจ๊แกเค้าก้ออยู่ร้านอาหารญี่ปุ่นพอดี สั่งโอเด้งมาแดกชามนึง แล้วก้อไปแทงพูลกับ รอนนี่ และพี่เบียร์
ไม่ได้หายไปไหนนะเพื่อน ๆ แค่ไม่มีเวลาน่ะ...
Days in Thailandเย้ ๆๆๆ...... มาแร้วว้อยยยย.... ในที่สุดก้อเข้าซาเปซได้ซะที หลังจากเจอปัญหา คอมป่วน คอมแฮ้ง คอมงี่เง่า คอมบรรลัย บัดซบมานานา สาเหตุ ในที่สุดก้อได้ฤกษ์อัพซาเปซแร้ว เย้ ๆๆๆ แระกว่าจาเปิดซาเปซรอมันโหลดนะ อืดชิบหาย .... สงสัยเป็นที่เน็ทมหาลัยมั้ง
กลับเมืองไทยมานี้ก้อไม่ได้ทำอะไรมากมาย ตื่นขึ้นมาทำนู่น ทำนี่ ตอนเที่ยงก้อออกไปข้างนอกกับแม่และไอ้น้อง ไปรอแม่เล่นฟิตเนสจนเสร็จ กินข้าวเย็นด้วยกันแล้วก้อกลับบ้าน ทำอย่างนี้จนเป็นกิจวัตรไปแล้ว.... แม่เราชอบไปเล่นฟิตเนสที่ Fitness First อ่ะ แถว ๆ ลุมพินี ระหว่างรอก้ออ่านหนังสือไปด้วย
★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
Tue 18 July
วันนี้ไปแกลอรี่ของพี่โน้ต-อุดมมาที่ทองหล่อ ไปดูผลงานของพี่โน้ต น่ารักดี ชอบตุ๊กตาจมูกโต ๆ ของเค้าอ่ะ กะหมีน้อยเละ ๆ ที่เค้าทำ หุหุ
บรรยากาศภายในแกลอรี่เพ่เค้า
 ก้าวออกมาจากลิฟต์ก้อเจอเจ้าตัวนี้แระ หน้าเหมือนเพ่เค้ามากอ่ะจมูกโต ๆ
 เมื่อก้าวเข้ามาก้อเจอเก้าอี้ Converse สวยนะ แต่นั่งไม่ได้ กร๊ากกก....
 อันนี้ทุกคนคงคุ้นเคยกันดี ผลงานยอดเยี่ยมของพี่เค้า ผู้ที่ใส่ได้ คงเป็นกิ้งกือเท่านั้น
 ตุ๊กตาแขวน ๆ เหมือนขายปลาหมึกย่างเรยเนอะ แต่สวยดีอ่ะ ลายตาดี
 นั่นแน่ มีจักรยานพ่วงมาด้วย สงสัยจาขายแบบปลาหมึกย่าง จิง ๆด้วย
 ก. เอ๋ย กอ ไก่.... ภาพวาดสีน้ำมันของเพ่เค้าน่ะ
 ภาพอีกภาพงับ
 อันนี้ก้อเก๋ไก๋ไปอีกแบบนะ ...ฮิฮิ ไม่รู้ว่าเป็นตัวอารายเหมือนกัน
คงเป็นหมีมั้ง เราว่านะ
 เราชอบหมีน้อยตัวนี้มากอ่ะ คือในแกลอรี่มีอีกหลายตัว และหลายลายด้วยนะ
พอดูเสร็จก็ปวดฉี่ ไปฉี่ก่อน
 โอ้โห....อะไรจาปานนั้น ขนาดห้องน้ำหญิงยังมีโลโก้จมูกบานด้วยแฮะ
แล้วห้องน้ำชายจาเป็นงัยหว่า เราก้อหันไปดู
 นี่งับ....เป็นแบบนี้นี่เองงับ โลโก้ห้องน้ำชาย ไม่แตกต่างกันมาก ๕๕๕๕
 ออกจากห้องน้ำเสร็จ ก้อมาดูต่อ โอ้ว ดูโดเรมอน พี่เค้าเสะ ...กลายเป็น ดมเรมอนไปซะแร้ว
 นี่เป็นอีกอันนึงที่เราชอบมาก ตุ๊กตาหมีน้อย รู้มะ ความสามารถพิเศษเค้านะ ทำตาถลน กะสะดือ ไส้ถลนได้ด้วย
ดูพิลึกไปหน่อย แต่ก้อชอบนะ อยากได้จัง
แบบพี่เค้าแขวนไว้เป็นเสาต้นนึงได้เรยอ่ะ ใครที่ไปดูก้อจะรู้นะ
 เอ้า ...เห็นตุ๊กตาไปแล้ว ก็มาดูป้ายยี่ห้อตุ๊กตากัน ขนาดยี่ห้อ ก้อยังเป็นยี่ห้อ เพ่โน้ต อุดม ๕๕๕๕
 ฮาครับ ฮา....เอ้าดูกันเอาเองนะ ๕๕๕๕
พอดูแกลอรี่เสร็จ ไม่มีไรทำก้อไปแทงพูลกะน้องต่อ แถวนานาซอย 4 ผับทั้งซอยคับ... ฝาหรั่งเกลื่อนกลาด แล้วก้อตามด้วย prostitude ก้อเยอะอีกตะหาก ก๊าก ๆๆ...
วันนี้กูกะไอเจก้อไปแทงกันประมาณ 5-6 เกมได้ 555
★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
Thu 3 Aug
เฮ้อ...วันนี้จาไปดูงานนิทรรศการของ วิเวียน เวสวู้ด ที่ ดิ เอ็มโพเรียม นัดกับแจ๊สซี่เอาไว้ว่าจาไปดูด้วยกัน
ก้อเริ่มด้วยนั่งแท็กซี่ไปขึ้น BTS แล้วก้อไปลงหน้าเอ็มโพเรียม ถึงแล้วก้อโทรไปหาแจ๊สซี่ แล้วชีก้อบอกว่า "ออน เดอะเวย์" กำลังจามาถึง เราก้อรอเจ๊เค้าหน้า CD Warehouse ผ่านไปซัก 5 นาที เจ๊แกก้อโผล่มา ขึ้นบันไดเลื่อนมาหาอย่างสง่างาม มายก๊อด... แจ๊สซี่ไปต่อผม 0-0 ผมยาวมาก ใส่สายเดี่ยวมาด้วย 555 คือ ตั้งแต่มะคืนที่โทรนัดกันแล้ว แจ๊สซี่บอกว่าให้แต่งหรู ๆ ไป กูก้อไม่รู้จาแต่งยังงัยดีว่ะ ปกติก้อซอมซ่อ ๆ อยู่จะแย่อยู่แร้ว.. สรุป ก้อแต่งธรรมดา ๆ เสื้อยืดแขนกุด กางเกงยีนส์ แล้วสะพายเป้ไปแทน
พอเจอกันเสร็จ ก้อไปกินข้าวกลางวัน แล้วก้อขึ้นไปชั้น 6 ดูงาน เอ้อ..คนเยอะดีเหมือนกัน พอเข้าไปจาเป็นห้องดำ ๆ มืด ๆ แล้วก้อโชว์พวกผลงานแฟชั่น เสื้อผ้า รองเท้า ที่เค้าดีไซน์ แบบสุดยอดดด... บอกได้คำเดียว เราชอบวิเวียนมานานแร้ว ยิ่งมางานก้อแทบคลั่ง.. คือ ชอบโคตร ๆ อ่ะ เพราะวิเวียนดีไซน์เสื้อผ้าออกมา มันแนว ๆ ดีอ่ะ มันจาไม่ดูหรูหรา ฟุ้งเฟ้อมากอ่ะ เสื้อมันจาแนวพั้ง ๆ ขาด ๆ วิ่น ๆ ดูบ้า ๆ ดี ที่ประทับใจมาก ๆ ก้อคือ รองเท้าบู้ทส้นสูงของวิเวียน คือ สูงสะใจมากอ่ะ
คือ ในนิทรรศการเค้าไม่ให้ถ่ายรูปอ่ะ เรยถ่ายมาได้เฉพาะหน้างานอ่ะ ดู ๆ ไปก่อนนะ อิอิ
 นี่คือ บรรยากาศหน้าทางเข้างานนะ
พอดูเส็ดก้อไป แทงพูลที่ นานาซอย 4 กับแจ๊สซี่
วันนี้เว้ย มีฝาหรั่งขี้นกคนนึงโคตรกวนตีน... มันเห็นพวกเราเดินมาแล้วก้อ เดินตามมาพูดกับพวกเราอ่ะ สงสัยนึกว่าเป็น Hooker อ่ะ มีมาพูดแบบว่า Hey!! Baby.. How are you ? คือมันพยายามตามมาอ่ะ เราก้อบอกแจ๊สว่าเออ ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก เด๋วมันก้อไม่ยุ่งเอง แล้วมันก้อไม่ตามมา
อิอิ วันนี้ก้อได้เล่นพูลกับ แจ๊ส เป็นครั้งแรก เล่นไปได้ 2 เกม ไอ้ฝาหรั่งบ้านั่นก้อเดินเข้ามาในร้านเว้ย มันเดินมาที่โต๊ะพูลพวกเราเรยอ่ะ แล้วก้อมาพูด ๆๆ ประมาณว่า มันนึกว่าพวกเราคงเป็นผู้หญิงขายตัวอ่ะม้าง เราก้อไม่สนใจเว้ย ก้อแทงกันต่อไป ปกติกูก้อมาออกบ่อย ไม่เคยเจออะไรบ้า ๆ แบบนี้มาก่อนอ่ะ คือเพิ่งมาเจอก้อวันนี้นี่แหละ เหอ ๆ... สงสัยเค้ามาเห็นแจ๊สอะแหละ เรยเข้ามาตามตื๊อ 555 เพราะส่วนใหญ่เราไปเดินไหนก้อไม่ค่อยมีใครเค้ามองเราหรอก แถมยังเข้าใจผิดนึกว่าเราเป็นเลสเบี้ยนอีก เหอ ๆ ... เราก้อไม่สนใจมันเว้ย ก้อเล่นของพวกเราต่อไป แล้วมันก้อเดินออกจากร้านไป
แจ๊สบอกว่า ถ้ามันตามมาอีก จะด่ามันจิง ๆ ด้วย ... 555 เฮ้อ พวกนี้ก้อเงี้ยแหละ ไม่สนใจมันก้อไปเองแหละ
★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
Fri 4 August
นัดเพื่อน ๆ เก่ามาเจอกันที่สีตบุตร ประมาณ ๔ โมง ถึงสีตบุตร เจอรุ่นน้อง แระไอบาสเรย เป็นคนแรก เหอ ๆ มาในคราบชุดนักศึกษาเว้ยยยย.... แต่หน้ายังเหมือนเดิม หัวโตเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเว้ย คริ คริ (สาธุ ถ้ามึงเข้ามาอ่าน มึงอย่าตื้บกูนะเว้ยย กรูไม่ได้ตั้งใจ T_T แต่เจตนานะเว้ย เอ้ยไม่ใช่) แร้วตามมาด้วย ปา (รุ่นน้อง) ส่วนไอเจ น้องช้าน มาสีตบุตรพร้อมกัน ก้อแรดหายไปเรย สงสัยไปหมกตัวอยู่กะเพื่อน ๆ กลุ่มมันแหละ ก้อจากลุ่มใครอีกซะล่ะ ก้อไอพวกโจ โจ้ แจ็ค อะไรของมันเนี่ยแหละ ไอพวกชื่อ จ.จาน ทั้งหลายของมันน่ะแหละ - -“ รวมทั้งตัวมันเองด้วย
พอรวมตัวกันเส็ดปุ๊ป ก้อไปบุกถล่มบ้านไอปอม กร๊ากก ๆๆ รอมันแต่งตัว แร้วก้อออกแรดไปมาบุญครองพร้อม ๆ กัน พอไปถึง ก้อเจอ ไอ้บอย ก่อนเป็นอันดับแรก ตรงชั้นเจ็ด ร้านการ์ตูน แมร่ง ตัวสูงกว่าแต่ก่อนโคด ๆ แต่หน้ายังเหมือนเดิม (กรูจำได้มะก่อนมึงยังเตี้ยกว่ากูอีก ) คริคริ แล้วตามด้วย ไอ้เอก ไปเจอมันที่ห้องร้องคาราโอเกะ พร้อมสาว ๆ ของไอ้บอย (มันบอกว่าเด็กมันหมดเรยว่ะ - -) วันนี้กะจามาดูหนังกัน ไป ๆ มา ๆ ระหว่างรอเพื่อน ๆ อีกบางคนที่เหลือยังไม่มาถึง ก้อไปเล่นพูลกันที่ลานโบว์ กลุ่มพวกเราตอนนี้ก้อมี ไอ้บาส ไอ้เอก บอย ปอม ปา และกู ก้อเหลือไอ้เจี๋ยน กับหยาที่ยังไม่ถึง พอระหว่างเดิน ก้อเจอคุณเจ(เพื่อนม.ปลายไอ้ลิบ เรียนปักกิ่งเช่นกัน) อยู่กับกลุ่มเพื่อน ๆ เค้า เออ จ๊ะเอ๋กันโดยบังเอิญก้อไปทักทายคุย ๆ กันสองสามคำ ก้อออกมา แล้วก้อเผ่นไปลานโบว์ อิอิ .... พอไปถึงโต๊ะเต็มว่ะ แมร่ง มันดั๊นมีแค่สองโต๊ะซะนี่ สรุปก้อคือ ต้องรอต่อไป ระหว่างรอ แจ๊สซี่ก้อโผล่มาโดยบังเอิญ เราก้อเซย์เฮลโหลกันไป แจ๊สซี่กับเพื่อนผู้ชายอีกคนนึง จำชื่อมะได้แระ เพราะเพิ่งแนะนำให้รู้จักเอง ก้อคุยกันไปกันมา เราก้อแวะไปสมทบกะไอ้กลุ่มเพื่อน ๆ มันนั่งเล่นเกมกันอยู่ แระ จู่ ๆ ก้อมีคนต่างประเทศสองคน ก้อเข้ามาถามเพื่อนเรา มันจาเล่นเกมแข่งรถงัย มันมาถามว่าหยอดเหรียญยังงัย เพื่อนก้อพูดอังกิดกับมันเว้ย แร้วไป ๆ มา ๆ มันก้อลากตัวกูเข้าไปช่วยมันพูด กูก้อเข้าไป เอ้อ... แค่มองแว้บเดียวก้อรู้แร้วว่าคนฮ่องกง ตอนแรกก้ออธิบายเป็นอังกิดว่าเอ้อ ต้องหยอดเหรีญสิบเข้าไปสองเหรียญ แล้วมันเล่นได้แค่ 15 minutes นะเว้ย แล้วมันก้อฟัง ไอ้คำ15 minutes กูไม่ออกซักที (สงสัยอังกิดกูห่วยมาก ไม่ก้อมันเองแหละที่อังกิดห่วย กร๊าก ๆ) เส็ดปุ๊ป ชักทนไม่ไหว กูล่อกวางตุ้งแมร่งไปเรย ทำเอา พวก he อึ้งกิมกี่ แล้วเค้าก้อดีใจเว้ย ประมาณว่า เอ้อ แมร่งมีเพื่อนแร้วโว้ย เท่านั้นแหละ ไอบาสซึ่งมะกี้ช่วยกูพูดอังกิดด้วยกัน มันก้อล่อจีนกลางใส่อีก ประมาณว่า มันได้ยินชั้นพูดกวางตุ้งเรยรู้ว่าเป็นคนจีน ก้อคุยไปคุยมา เค้าจามาชวนเราเล่นเกมกะเค้าด้วยเว้ย คือเป็นการเลี้ยงอ่ะนะ กรูก้อเลยบอกเอ้อไม่เอา ขอบคุณนะ แล้วโต๊ะก้อว่างแล้วครับเพ่น้อง เย้ ๆ ย้ากส์ ๆ พวกเราก้อไปแทงกันเรย พอแทงเส็ด ไอ้บิวก้อมาหาที่ลานโบว์ พร้อมเพื่อนสุดหล่อของมัน ห๊า ห๊า ห๊า ไอ้บิวเดี๋ยวนี้แนวว่ะ แหมไว้ผมยาวอีก คริ คริ
★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
6 August ไปงาน Hip Hop กับ แจ๊สซี่และ พี่จอยสุดเปรี้ยว ๕๕๕ เริ่มด้วยตอนเช้าไปเดินจตุจักรมาเว้ย คือกะจาซื้อของฝากจากเมืองไทยไปฝากเพื่อนๆที่ปักกิ่งเว้ย เริ่มด้วย ไปเดินหากางเกงเล ให้ ไช โหย่ว ทิง เพื่อนคนเกาหลี เค้าฝากซื้อกางเกงเลงัย แถมเจ๊แก จาเอาสีแบบไสลด์อีก กรูก้อเดินตระเวนหาทั่วจตุจักร เหงื่อไหลไปเป็นแกลลอนแระ ยังไม่เจอไอ้สีไสลด์ ๆ นั่นซะที สรุป กรูเรยเลือกเองแมร่งเรย เอาแบบธรรมดา ๆ สีเดียว ๆ เรย แต่แนวนะเว้ย ๕๕๕๕ พอเดินเส็ด แจ๊สซี่โทรมาตาม เราก้อนั่งไปพารากอนทันที แร้วก้อเดินทะลุไปที่สยามเซ็นเตอร์ ไปเจอแจ๊สซี่ที่ Red Earth พอไปถึง แจ๊สซี่ก้อกำลังให้ช่างแต่งหน้าให้อยู่ แร้วก้อต่อขนตา เราก้อรอไป ระหว่างรอเพ่จอยก้อกริ๊งกร๊างมาตาม บอกว่าจะรอที่น้ำพุ เสร็จแร้วไปเจอกัน พอแจ๊สซี่แต่งหน้าเส็ดก้อแวะไปหาพี่เค้าตรงชั้นน้ำพุอ่ะ มาอย่างฮิพเต็มที่ แร้วก้อมากับเพื่อนเค้า ชื่อเพ่อิ๋ว อ้อใช่เกือบลืม แร้วก้อมากับ น้องหมาพันธุ์ชิสุ ของเพ่จอยเว้ย ๕๕๕๕
 แจ๊สซี่ เรา เพ่จอย คือกูเจี๋ยมเจี้ยมที่สุดในนั้นอ่ะ ๕๕๕ หน้าก้อไม่ได้แต่ง เสื้อก้อไม่ได้เปลี่ยน
คือเพิ่งกลับมาจากจตุจักรอ่ะ
ไปถึงงาน คนเยอะม๊ากมาก ก้อเห็นเค้าแข่ง scratch กันอยู่เว้ย แล้วก้อตามด้วยแข่งเต้ B-boyอ่ะ ในงานแมร่ง เด็กฮิพทั้งนั้นอ่ะ ๕๕๕ เหอ ๆ ก้อถือโอกาสแว้บเหล่หนุ่มไปด้วย ๕๕๕ แต่เด็กฮิพไม่ใช่สเป็คเราหรอกเว้ย  คือพวกเราเข้ามาก้อเจอรายการนี้แล้วอ่ะ
 ตามด้วย B- GirL มีเด็กคนนึงเต้นเก๊งเก่ง เก่งกว่าผู้ใหญ่อีก ไม่รู้อายุกี่ขวบ เด็กผู้หญิงด้วยนะ
 B Boyz ทั้งหลาย
สามทุ่มผ่านไป เพ่จอยกับเพ่อิ๋ว ก้อชะแว้บหายไป คือเจ๊ ๆ เค้าขอตัวกลับก่อนอ่ะ ดูเหมือนจามีธุระด่วนว่ะ ส่วนเรากับแจ๊สซี่ก้อดูต่อ แร้วก้อมี โจอี้บอยขึ้นเวทีมาร้องเพลง ก้อดูๆ ไปประมาณสิบกว่านาที ก้อกลับกัน
 โจอี้บอยนะ ... อ้าว มือใครวะ ยกขึ้นมาทำไมเนี่ยะ บังโจอี้เค้าหมด
 โอเค ...ค่อยยังชั่ว ภาพไม่ชัดมาก แต่ก้อพยายามถ่ายเต็มที่อ่ะ
 แล้วก้อมีนี่อีก
★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
Sun 6 August ไปเดินจตุจักรกับเพ่จอยครับ ก้อกะจามาซื้อของฝากอีกรอบ คือรอบที่แล้วที่ไปเดินเอง มันเดินไม่ค่อยจาเป็นเท่าไหร่ คริคริ เดินมั่วเรยอ่ะ มากะเพ่เค้า เพ่เค้านี่รู้ทางเรยครับ พาเดินเป็นโซน ๆ เข้าโซนโน้นออกโซนนี้ เข้าโซนนี้ออกโซนนั้น ชาแว้บไปชาแว้บมา ก้อเดิน ๆ ไปได้ พัดสานสี ๆ มาหกอัน คือซื้อกลับไปฝากเพื่อน ๆ อ่ะ ไม่รู้จาซื้ออาไรดีงัย เห็นมันน่ารักเรยซื้อกลับไปเป็นที่ระลึกท่าจาเหมาะดีนะ แร้วก้อไปได้ กางเกงยีนส์ขาด ๆ มาตัวนึง ไว้ใส่เองเว้ย แบบเดินผ่านนี่เห็นว่ามันเซอถูกใจกี๋ใช้ได้เรย ทนไม่ไหว เรยซื้อซะเรย ๕๕๕ แร้วก้อได้รองเท้าแตะส้นตึกมาคู่นึง เดินจนเหนื่อยแระ เพ่เค้าก้อพาไปนั่งร้านกาแฟที่ญาติเค้าทำงานอยู่ คริคริ ระหว่างนั่งคุยก้อเกิดไอเดียขึ้นมา ก้อไปหาที่ถ่ายรูปกัน คือ ฉากยิ่งกว่า โฟโต้มี อีกนะครับท่าน ๕๕๕  คือยืมสถานที่ร้านขายของเก่าโบราณเป็นฉากอ่ะ ๕๕๕๕
 ๕๕๕๕ เก้าอี้ไฮโซ...
พอถ่ายเสร็จก้อไปนั่งกินกาแฟ คุยกับพี่เค้า คุยไปคุยมา ก็กลับ เรากับพี่เค้าก้อไปอำลากันหน้าสถานีรถไฟใต้ดินนะคะ
 โอ้ว ...พี่เค้าแอบถ่ายหลังเรา ๕๕๕ ขอบคุณเพ่จอยมากค่า....สำหรับรูป คือ ไปจิ๊กมาจากซาเปซเพ่เค้าเรียบร้อยแร้วค่า เอิ้ก ๆ ^o^
★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
11 August กลับปักกิ่งค่ะ วันนี้ เป็นที่น่าเสียดาย ที่ไม่ได้อยู่ร่วมฉลองวันแม่เหมือนคนไทยคนอื่น ๆ เค้า เพราะมันไม่มีไฟลท์เครื่องบินแร้ว ต้องรีบจอง แระแถมเปิดเทอมวันที่ 14 อีก เรยต้องเตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ อ่ะ เสียดายมาก ๆ นะ ปีนี้ ปีนี้เป็นปีที่สำคัญมาก ๆ อ่ะ อีกทั้งยังเป็นปีแต่ไม่เป็นไร เมืองไทยอยู่ในใจคิวตลอด ไม่ว่าจะอยู่มุมไหนของโลก แล้วก้อ ถึงจะไม่ได้อยู่เที่ยวกับแม่ในวันแม่ แต่ยังงัยชีวิตประจำวันที่กลับไปเมืองไทยของเรา ก้อคือไปเที่ยวกับแม่เกือบทุกวัน ๕๕๕ ทำตัวเป็นคนดี รู้จักคิดเป็น รักตัวเองมาก ๆ มีความรับผิดชอบ แค่นี้แม่ก้อมีความสุข ภูมิใจแล้ว จิง ๆ นะ
ปล. ปัจจุบันอยู่จีนเป็นที่เรียบร้อยแร้วค่า ปล 2 รักแม่ รักทุกคน รักเมืองไทย รักตัวเองเสมอ ปล. 3 งงมาก กับซาเปซตัวเอง ไม่เป็นไร เด๋วจาค่อย ๆ แก้ไปเรื่อย ๆ ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ กลับเมืองไทยแย้วววไม่รู้ว่าจะเริ่มเขียนยังงัยดีเนี่ย...โอ้ย มึน .... นี่เพิ่งหายไข้ แร้วมาอัพซาเปซเรยนะเนี่ย ตอนนี้ก้ออยู่เมืองไทยเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว.... ยังไม่ได้ไปแรดที่ไหนเลย เพิ่งกลับมาได้ 3-4 วัน เอง กลับมาไข้ขึ้นเรยเว้ย...เออ ให้มันได้งี้ดิ
ความจิงครั้งนี้กลับมากะจะกบดานอยู่ในบ้านอย่างเดียวอ่ะ เฮ้อ... ไม่อยากออกไปเจอผู้คนซักเท่าไหร่ ตอนนี้ยิ่งโทรม ๆ อยู่ เด๋วไปเที่ยว แล้วเสีย Self หมด
3 July (ณ ปักกิ่ง)
วันนี้ก้อไม่ได้ออกไปไหนเรยทั้งวัน เพราะจะกลับฮ่องกงวันที่ 5 นี้แล้ว จะจัดของ เก็บกระเป๋าให้เรียบร้อย แล้วก้อต้องเคลียร์เรื่องห้อง เรื่องอะไรอีก ... วันนี้เลยโทรไปถามพนักงานคุมหอ เกี่ยวกับเรื่อง ปิดห้อง (คือแบบ ปิดเฉพาะห้องเรา แต่ของ สัมภาระยังอยู่ในห้อง)
กรู - ฮาโหลว
พนักงาน - ฮาโหลว
กรู - จะถามเกี่ยวกับเรื่องปิดห้องค่ะ ถ้าเราจะปิดห้อง เขียนใบวันนี้ได้เรยป่าว
พนักงาน - ปิดห้องต้องทำตอนที่คุณ check out ออกจากที่นี่ หรือวันที่คุณจะกลับประเทศ
กรู - อ๋อ
พนักงาน - แต่คุณต้องจ่าย 2 พัน หยวนมาก่อน (เงินไทย เท่ากับหมื่นบาท)
กรู - (สะดุ้งเล็กน้อย) ต้องจ่ายตั้งแต่เทอมนี้เรยหรอคะ
พนักงาน - ใช่แล้ว
กรู - ไว้ปิดห้องไปก่อนแล้วเทอมหน้ากลับมาอีกทีค่อยมาจ่ายทีเดียวเลยได้มั้ยคะ
ยังงัย ชั้นก้ออยู่หอนี้อยู่แล้ว กลับมาก้อต้องจ่ายอยู่ดี
พนักงาน - ไม่ได้ค่ะ !.... (ทำเสียงกวนตีน) คุณต้องจ่ายมาเลย
กรู - แต่เทอมที่แล้วยังทำได้เลย กลับมาแล้วค่อยจ่าย
พนักงาน - ไม่ได้ !เทอมที่แล้วก้อส่วนเทอมที่แล้ว เทอมนี้ก้อส่วนเทอมนี้
กรู - อ้าว ... แต่ชั้นไม่มีตังนิ เขียนใบขออนุญาตทำเรื่องได้มั้ย
พนักงาน - ไม่ได้!
กรู - (เริ่มฉุน) อ้าว งี้ตู้เย็น บ้าบอคอแตกอะไรของชั้นก้อวางไว้อยู่ในห้อง
ชั้นไม่ได้จ่ายเงิน แล้วจะทำงัยล่ะ เอาไปโยนทิ้งหรองัย
พนักงาน - (กลั้นหัวเราะเกือบไม่อยู่ โพล่งออกมานิดนึง) ไม่ได้ค่ะ
แมร่ง อะไรก้อไม่ได้ ๆ ๆๆๆ บ้า ประสาท .... หน้าเลือด หน้าเงิน กวนตีน เกลียดคนที่นี่จิง ๆ เรยโว้ยยย มีอย่างที่ไหนอ่ะ ใครเค้าทำกัน อย่างน้อยก้อน่าจะมีการอนุโลม ไม่ก้อเขียนใบเซ็นชื่อว่า จ่ายช้าหน่อยก้อได้ นี่อะไร ๆ ก้อไม่ได้ซักอย่าง ยังงัย ๆ กรูก้อต้องกลับมาอยู่หออยู่แล้ว จะกลัวไปถึงไหนกันวะ หอก้อไม่ใช่ว่าจะดีมาก ยังเสือกออกกฏกวนตีนอีก คือแบบ มันเปลี่ยนกฏใหม่แล้ว ถ้าจะปิดห้อง ต้องจ่ายเงินล่วงหน้าไปก่อน
นี่แหละเมืองจีน !!!
เรารู้จักพี่คนไทยคนนึง สนิทกันมาก พี่เค้าชื่อว่าพี่เล้ง .... เค้าเคยโดนพนักงาน เขียนใบทวงตังมาแปะไว้ที่หน้าห้อง ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถึงวันกำหนดจ่าย และยังห่างกันตั้งอาทิตย์กว่า ๆ ถึงจะถึงวันนั้น.... แต่ในใบมันเขียนไว้ว่า "ให้ไปจ่ายก่อนล่วงหน้า" พี่เราเห็นก้อรำคาญ อะไรวะ ยังไม่ถึงวันจ่ายแล้วมาทวงแบบนี้ได้งัย หน้าด้านว่ะ.... พี่เรามาเห็นตอนเช้า ก้อ ฉีก ๆๆๆๆๆๆ พอ 5 โมงเย็น มันก้อมา แปะ ๆๆๆๆๆ ใหม่ พอวันต่อมา พี่เราเห็นอีก ก้อ ฉีก ๆๆๆๆๆๆ มัน 5 โมงเย็น ก้อมา แปะ ๆๆๆๆๆๆๆๆ ใหม่ ทำยังงี้ไปเรื่อย ๆ จนเป็นวัฏจักร มันมาแปะทุกวัน ๆๆๆ ไม่มีหยุด
มึงจะทวงค่าห้อง หรือทวงหนี้การพนันวะ.....
นี่แหละเมืองจีน !!!
สรุป ปัญหาเรื่องการปิดห้องของกรู ก้อจบลงได้ด้วยดี เพราะกรูโทรศัพท์ไปหาหม่ามี๊ หม่ามี๊ก้อโอนตังมาให้กรูเรยทันที ถ้าหม่ามี๊ยังไม่สะดวกโอนมา เราคงมีการขนย้ายอพยพ ครั้งยิ่งใหญ่อ่ะนะ จุดหมายสำคัญก้อคือ บ้านเปา เปา นั่นเอง
5 July
รอคอยวันนี้มานาน ...วันกลับแล้วเว้ย...โย้ว ๆๆๆ แต่กลับไปฮ่องกงนะจ๊ะ
วันนี้กรูก้อตื่นแต่เช้าตรู่ แบบที่กรูไม่เคยตื่นได้มาก่อน ตื่น หกโมงเช้าแน่ะ เก่งมะ
แล้วก้อหิ้วของแบกสัมภาระที่กรูจัดเส็ดไว้ตั้งแต่วันก่อน ออกจากหอไปเลย
วันนี้กะจะนั่งรถเมล์ไปสนามบินด้วย เห็นเพื่อนบอกถูกว่านั่งแท็กซี่หลายเท่า
กรูก้อเลยไปลองนั่งดู พอไปถึง โห ทำไมมัน BuLL Shit ได้ขนาดนี้วะ แมร่ง รถบัสสนามบิน คันใหญ่ก้อมีมากมายนะ แต่ทำไมมันให้เราไปนั่งรถบัสคันเล็กวะ แถมไม่มีแอร์อีก ¬_¬ และไม่มีที่วางของด้วย และขอโทษ กระเป๋าเดินทางกรู ใบใหญ่กว่าตัวกรูอีก พอกรูแบกกระเป๋าขึ้นไปบนรถ ก้อเห็นมีผู้ชายอยู่ 4-5 คน นั่งแถว หน้า ๆ ตรงทางขึ้นพอดี พวกมันได้แต่นั่งกระดิกตีน มองกรูแบกของขึ้นมา แต่ไม่มีใครมาช่วยกรูเรย คือกรูไม่ใช่ว่าต้องการจะให้ใครมาช่วยเหลือกรูนะ แต่กรูคิดว่า น้ำใจ น่าจะมีหลงเหลือกันอยู่ในสังคมบ้างนะ ..... แต่กรูก้อไม่สน ก้อลากของกรูต่อไป เพราะกรูชินแล้วแหละ กรูอยู่เมืองจีนมาตั้งกี่ปี กรูเข้าใจเมืองจีนอย่างถ่องแท้ในระดับนึง เพราะฉะนั้น ใครที่ไปเมืองจีนแล้วเจอแต่คนเมิน หรือไม่ช่วยเหลืออะไร ก้ออย่าไปคิดมากนะ มันเป็นเรื่องธรรมดาของบ้านเค้าอ่ะ
พอนั่งรอไปอีกซัก 10 นาที เค้าก้อให้เปลี่ยนรถเว้ย เปลี่ยนไปนั่งรถบัสคันใหญ่ เย้ ๆๆๆ แมร่ง มึงน่าจะคิดอย่างงี้แต่แรกก้อดี กรูเหนื่อยนะเว้ย....
และแล้วกรูก้อไปถึง AirPort ได้โดยสวัสดิภาพ
6 July
นั่งรถไฟเข้าเซินเจิ้นกับน้องกรู กะจะไปหาพวกเพื่อน ม.ปลายก๊วนเดียวกัน ไม่ได้เจอหน้ากันมาเป็นชาติแระ คิดถึงพวกมันมากมาย....
ไปถึงเซินเจิ้น 11 โมงเช้า โทรไปก้อไม่มีใครรับสาย บางคนก้อปิดมือถือ สงสัยพวกมันคงยังไม่ตื่นกันมั้ง
เซ็งเรย.... เรยไปกะพวกเพื่อน ๆ น้องเราก่อน
ไปถึงก้อไปกินข้าวเช้ากัน แล้วก้อไปแทงสนุ้กกับเพื่อนน้องเราคนเกาหลี แทงฆ่าเวลาไปก่อน
5 โมงเย็น หวังหนานก้อโทรมา ให้ไปเจอกันที่ ร้านเกมเฟอรารี่ข้างล่าง และแล้ว ม.6/4 ก้อกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
วันนี้มีความสุขมาก ได้เจอเพื่อน ๆ ตอนม.ปลาย ถึงกรูจะไม่มีเวลาอยู่เที่ยวกับพวกมันนาน ๆ แค่ได้เจอหน้าพวกมัน กรูก้อดีใจอย่างเหลือล้นและ 55555
สี่ทุ่มกว่า ๆ Victor (ช่าย จวิ้น อู่) ก้อมาส่งกรูหน้า รร. จิงหวา (รร.เก่าตอนที่พวกเราเคยเรียนม.ปลายมาด้วยกัน) แง ๆๆ คิดถึง Victor มาก มันเป็นคนที่กรูเจอตัวมันยากที่สุดแล้ว เพราะมันต้องไปเรียนต่อที่ ออส กรูกะมันเจอหน้ากันได้แค่ ปีละครั้ง
กรูกับน้องกรู ก้อไปเจอกันหน้ารร. แล้วก้อไป Luohu Station นั่งรถไฟข้ามไปฮ่องกง
กลับถึงบ้าน เที่ยงคืน ทั่นแม่ ก้อโทรมาด่า เพราะกลับบ้านดึก.......
ขอย้อนหวนรำลึกถึงสมัยเรียนม.ปลายหน่อยเถอะ
รูปนี้ถ่ายนานแร้ว ถ่ายตั้งแต่เราอยู่ม.5 ตอนนั้นช่วงกลางคืน เด็กนักเรียนประจำออกมาเดินเล่น วิ่งเล่นกันรอบ ๆ สนามกัน
รูปหมู่ห้องม. 6/4 (ห้องเด็กศิลปะ) ทายดิ๊ เราอยู่ไหน ใครทายได้มีรางวัล 555
เพื่อนในห้องกูเอง 555 นับจากซ้ายไปขวานะ มี Kei Kei ,Eason, อาชิว
โจววี่ถิง และ สวี่หวิน
เจิ้งอิ้น เสวี่ย กับ อาวา
กรู และ เล็ก(คนไทย) รูปนี้ถ่ายในหอเว้ย 7 July
ไปกินบาร์บีคิวกะไอ้อู น้องชายสุดหล่อจอมเพี้ยน ของกรู อีตาอู โทรมายิก ๆ ตั้งแต่วันที่กรูกลับมาถึงฮ่องกงแระ และย้ำนักย้ำหนา เจ๊คิว ต้องไปกินบาร์บีคิวกะอูให้ได้นะ.... เออน่า ไปแน่ ๆ อยู่แร้วแหละ
กรูกะไอ้น้องบ้า ก้อตื่นกันตอน 6 โมงเช้า ๆ อาบน้ำแต่งตัวเส็ด ก้อออกไปเจอไอ้อูตรงสถานีรถไฟใต้ดิน Yau Ma Tei
พอมันมาถึง สารรูปมันบอกบุญไม่รับ มันถือของหนักมาก เหงื่อออกมาเป็นแกลลอน เห็นแล้วสงสาร เลยช่วยมันถือ
มันก้อมากับเพื่อน ๆ จอมเพี้ยนของมัน คนฮ่องกง แล้วก้อมีคนฟิลิปปินส์อีก 4-5 คน คนสเปนอีก 2 คน และคนไทยรวมพวกกรูแร้วมีทั้งหมด 5 คน
พวกกรูก้อนั่งเรือข้ามจากเกาะฮ่องกงไปเกาะบ้าบออะไรก้อไม่รู้ จำชื่อไม่ได้แระ...นั่งไปประมาณครึ่งชม. หนุกดี โยกเยก ๆ ดีด้วย พอไปถึงเกาะ เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฝนก้อตกลงมาอย่างกระหน่ำ เวง....แมร่ง วันอะไรว้า...
แต่พวกกรูก้อไม่ล้มเลิกความตั้งใจกัน ก้อไปนั่งรอ ยืนรอกันที่ซุ้มดื่มกาแฟ พอฝนหยุดตก ก้อเดินไปต่อ พอเดินไปเรื่อย ๆ ก้อถึงชายหาด
เย้ ๆๆ ไม่มีคน พวกกรูก้อไปจองโต๊ะปิ้งบาร์บีคิวกันทันที แต่แมร่งลมแร้งแรงว่ะวันนั้น พวกกรูก้อก่อไฟกันไม่ค่อยจะเป็น คิดดูดิ ก่อไฟใช้เวลากัน ชั่วโมงกว่า ๆ แถมไฟไม่แรงอีก.... ปิ้งเนื้อนะ กว่าเนื้อจะสุกใช้เวลาเป็นชม. ขอย้ำ เป็นชั่วโมงนะ ชั่วโมง
หลังจากฝนตก อากาศก้อร้อนทันที แดดจ้า ขึ้นมาเรย ผื่นขึ้นอีกตรู ... พอกินเส็ด กรูกะน้องก้อขอตัวกลับก่อน เพราะต้องรีบไปจองตั๋ว กลับไทย
ไอ้อู ภาษากวางตุ้งพัฒนาขึ้นมาก หลังจากที่มันเครียดกับตัวมันเองว่าทำไมพูดกวางตุ้งไม่ได้ ยังไง เจ๊คิวจะเป็นกำลังใจให้อูต่อไปนะ
8 July
วันนี้ก้อเป็นวันที่รอคอยมานานแสนนาน ของจริงเรย เพราะกรูได้กลับไทยแร้ว เย้ ๆๆๆ
กลับไปหาหม่ามี๊
แต่พอพวกกรูตื่นขึ้นมา น้าก้อเดินมาพูดกับพวกกรู
" วันนี้ฮ่องกงฝนตก พายุเข้า พวกมึงออกกันเร็ว ๆ หน่อยนะ"
วันอะไรอีกแร้ววะ.... พอพวกกรูจะทำอะไร มันต้องฝนตกทุกที
พวกกรูอาบน้ำแต่งตัวเส็ด ก้อลากลากกระเป๋าลงไป แล้วเดินไปขึ้นรถบัสของสนามบิน ตรงหน้าถนน
สภาพไม่ต่างอะไรกับ "ลูกหมาตกน้ำ"
และแล้วพวกเราก้อไปถึง แอร์พอร์ต ได้โดยสวัสดิภาพ
พอขึ้นเครื่องเส็ดแร้ว ก้อนั่งพักผ่อนกัน ที่นั่งพวกเราจะเป็นแบบนั่งกันสามคน ติดหน้าต่างเว้ย คือกรูนั่งตรงกลาง ไอ้เจน้องกรู นั่งริมทางเดิน ส่วนอีกคนนั่งติดหน้าต่างเว้ย.... ไอ้เจแมร่ง เฉือกพูดออกมา "เจ้คิว เจอยากนั่งติดหน้าต่างอ่ะ" กรูก้อมองหน้ามัน แล้วแกล้งพูดเสียงกระซิบว่า "เฮ้ยย...มึงอย่าพูด" คือ เผื่อพี่คนที่นั่งข้าง ๆ เราคนนั้นเป็นคนไทย แล้วมันจะขายหน้ามาก ๆ
และแล้ว กรูก้อพบว่า พี่คนที่นั่งข้าง ๆ กรูเป็นคนไทยจิง ๆ เพราะที่แขนเค้ามีใส่สายรัด "LONG LIVE THE KING" กรูเรยไปสะกิดไอเจ กระซิบว่า "นี่ มึง วันหลังไปไหนหัดระวังปากมึงไว้บ้างนะ พี่คนที่นั่งข้าง ๆ กรูเป็นคนไทยเว้ย" แล้วมันก้อหน้าแตกทันที ก๊ากๆๆๆๆๆ
สิบนาที ผ่านไป ไอเจ มันอยากถ่ายรูปก้อนเมฆ ตรงนอกหน้าต่าง
เจ - "เจ๊ คิว ช่วยถ่ายก้อนเมฆให้เจหน่อยดิ เอาไม่ให้เห็นปีกและหน้าต่างเครื่องบินนะ"
กรู - "เออ"
อยากรู้มั้ย ว่ามันเอาอะไรถ่าย มันเอามือถือ โนเกีย ถอดซิมออกแล้วก้อเอามาถ่าย 5555
กรูก้อพยายามถ่ายอย่างเต็มที่ และก้อรู้สึก กลัวพี่ที่นั่งข้าง ๆ กรูด้วย เพราะเค้าหลับมาตลอดทางเรย สักปงกมาตลอด ไม่ทำอะไรเรย ที่กรูกลัวไม่ใช่อะไรหรอก กลัวว่าเผื่อเค้าตื่นขึ้นมา เจอกรูกำลังถ่ายรูปอยู่ เด๋วจะถูกหาว่าไปแอบถ่ายเค้าตอนหลับเว้ย..... ตอนที่เค้าหลับ กรูก้อพยายามเต็มที่ ยื่นกล้องไปจ่อใกล้ ๆ หน้าต่าง พี่เค้าก้อสักปงก โหยย.. อีกนิดเดียวหัวเค้าก้อจะโดนแขนกรูแร้วอ่ะ รอดตัวไป แต่กรูก้อได้ภาพสวย ๆ มาด้วยเว้ย ภาพก้อนเมฆ
นั่งเครื่องไปสักพัก ผ่านไปประมาณ 2 ชม. ก้อถึงท่าอากาศยานกรุงเทพฯ เดินออกไปก้อเจอหน้าหม่ามี๊ เย้
9 July
ตื่นขึ้นมารู้สึกคอแหบ ๆ เหมือนจะอักเสบ ปวดหัวมาก ๆ เหมือนจะเป็นไข้ ตื่นขึ้นมาก้อไปอาบน้ำ แล้วกินข้าวเส็ด ก้อไปเปิดเอ็ม เล่น ๆ คอมอยู่ ทนไม่ไหวแล้ว ไปนอนดีกว่า มึน
ตอนเย็นเริ่มเป็นหนัก กินข้าวต้มลงไป อยากอ้วกออกมาให้หมด ไปนั่งอยู่ในห้องส้วมเป็นชั่วโมง เพื่อรอให้ตัวเองอ้วก แต่ก้ออ้วกไม่ออกสักที ทรมาน
แม่กลับมาจับเราไปทำกายภาพบำบัด 5555 ... แม่ให้เราเดิน ๆ วิ่ง ๆ รอบห้อง วิ่งไปนวดหัวตัวเองไปด้วย เพื่อให้ไข้ลด แต่ก้อได้ผลดีจิง ๆ อ่ะ ท้องไม่อืดด้วย แม่บอกว่า เป็นไข้อย่าพยายามนอน ให้กระโดด ออกกำลังกาย นวดหัวตัวเอง ทำอะไรก้อได้ให้เหงื่อมันออก แล้วมันจะดีขึ้น
เป็นงี้ทุกที ทำไมต้องเป็นไข้ตอนที่เดินทางด้วยวะ ...
10 July
รู้สึกดีขึ้นแต่ยังตัวร้อน และปวดหัวอยู่เล็กน้อย วันนี้แม่หาแปรงสีฟันรอบบ้านเรยเว้ย....ได้ยินแม่ไปถามไอ้เจหาแปรงสีฟัน
หม่ามี๊ - " เจ เห็นแปรงสีฟัน ฟ้า ๆ ของหม่ามี๊ มั้ย"
เจ - "เจไม่เห็นนะ เจก้อไม่รู้เหมือนกัน"
จนกรูลงไปอาบน้ำชั้นสอง ถึงเจอแปรงสีฟัน สีฟ้า ๆ และนึกขึ้นมาได้ว่า ตอนเช้ากรูมองสีฟ้าเป็นสีม่วง (แปรงกรูเอง) แล้วหยิบผิด หยิบแปรงสีฟันของหม่ามี๊ ลงไปแปรงเฉยเลย แล้วก้อวางไว้อยู่ในห้องน้ำชั้น 2
งี้แหละ เป็นไข้สามารถทำให้ทุกคนมึนได้ (กรูเอาตัวเองมาเผาอีกแระ - -")
เง้อ....อัพแค่นี้ก่อนแร้วกัน หวัดยังไม่หายเรย
ไว้หายแร้วจะกลับมาซ่าใหม่ ตอนนี้ขอหลบไปเลียแผลก่อน
ปล.1 ถึง อู ส่งรูปตอนที่พวกเราไปกินบาร์บีคิวกันด้วยนะเว้ย อย่าลืม รออยู่ ๆ
และก้อตั้งใจเรียนด้วย ขอให้ภาษากวางตุ้งพัฒนาไปเรื่อย ๆ
ปล.2 อยากกินโรตีบอยมาก ๆ ยังไม่เคยกินเรยนะเนี่ย จะมีใครเชื่อเรามั้ยเนี่ย
คือ อยากลองดูอ่ะ
ปล.3 อยากไปดูแกลอรี่ ของพี่โน้ต-อุดม ที่ทองหล่อมากมาย
ปล.4 ชาแว้บ .........
i'm Still alive....^^ดองซาเปซมานาน... ยังดีที่มันไม่เน่าเฉาตายไปซะก่อน... คือแบบ คราวก่อนไม่ค่อยมีเวลาอ่ะนะ สอบอ่ะ มัวแต่กบดานอยู่ในห้องอ่านหนังสือติดต่อกัน 3 วัน ไม่ได้ออกไปเจอแสงแดดเรยครับท่าน แล้วก้อต้องเคลียร์การบ้านอีกด้วย.. อาทิตย์ก่อนเรียนวิชาถ่ายรูป หนุกหนานมากมาย...คือ เราชอบอาจารย์มาก...ชอบเวลาเค้าเข้าสอนอ่ะ ให้ดูพวกสไลด์ กะหนัง... เออ หนุกหนาน ๆ... แล้วอาจารย์แกก้อให้การบ้านมา 3 กรุ๊ป กรุ๊ปนึง คือถ่ายคน 3 รูป กรุ๊ปต่อมาคือ ถ่ายวิวทิวทัศน์ในรร. 3 รูป แระก้อถ่ายชีวิตในรั้ว มหาลัย 3 รูป กรูก้อถ่ายมาได้ดังต่อไปนี้ ....
กลุ่มที่ 1 : ถ่ายภาพบุคคล
ช่างภาพ : คิว
นายแบบ : หลิน คั่น(ญี่ปุ่น)
ภาพแรก
 ภาพกลาง ๆ ไม่หล่อ และ ไม่น่าเกลียด
ภาพต่อมา
 อันนี้คือถ่ายภาพในมุมที่สวย(หล่อ)ของเค้า
แระต่อด้วย...
 นี่คือภาพแบบน่าเกลียด คือมันทำหน้าทุเรศได้ใจมากอ่ะ ...กรูชอบ
กลุ่มที่ 2 : ภาพทิวทัศน์ในมหาลัย
 ภาพดอกไม้ใบหญ้า ถ่ายตอนหกโมงเช้า
 ภาพสิ่งก่อสร้าง
 บรรยากาศทั่ว ๆ ไป อันนี้คือออกไปถ่ายกะหลินคั่นตอนตี 2
ภาพนี้คือ นั่งซ้อนจักรยานหลินคั่น แร้วเราถ่ายตอนจักรยานวิ่งอยู่
กลุ่มที่ 3 : ถ่ายชีวิตในรั้วมหาลัย
 ถ่ายคนขี่จักรยาน หน้าหอพักเด็กจีน... ภาพนี้มีชื่อว่า สาวน้อยเสื้อเหลือง(คือ กรูตั้งเอาเองง่ะ)
 ภาพนี้ฮาสาดอ่ะ... กรูไม่ได้ตั้งใจถ่ายออกมาให้เป็นแบบนี้นะเว้ย คือตั้งใจจะถ่ายฟิลิป ตอนเล่นบิลเลียดอ่ะ จู่ ๆ อีตาหลินคั่นมันโผล่ออกมาจะถ่ายฟิลิปบ้าง บังเอิญ มันกดชัตเตอร์ตอนเรากดพอดีอ่ะ เรยออกมาเป็นแบบนี้
อาจารย์บอกภาพนี้ดีมาก ๆ ๕๕๕๕
 ภาพนี้มีชื่อว่า "คุณลุงแก่รดน้ำต้นไม้" ถ่ายหน้าหอนักเรียนต่างชาติ
นี่ก้อคือภาพทั้งหมดที่เราส่งอาจารย์ไป
---------------------------------------------------------------------------------------
>> วันก่อน..ไปเล่นบาสกะพวกเฮีย ๆ ทีมนักบาสรร. ไปเล่นตอน สี่ทุ่มกว่า ๆ กรู กะหลิวหว่าน 2 คน ที่เป็นผู้หญิง .. คือ เฮียแก บึกมาก แต่ละคน...คือ กรูจะแย่งลูก ต้องกระโดด ๆ เอา แมร่ง สูงชิบหาย... วันนั้นได้แผลมาด้วย ไม่ใช่แผลไรหรอก นิ้วซ้นอ่ะ คือแบบ มันซ้นแรงมาก ตอนนั้นเล่นตอนกลางคืน แมร่ง ไฟก้อเสือกไม่มี (เก็บค่าเรียนกะค่าหอแพง ๆ ไม่รู้จักเอามาซื้อไฟ) กรูก้อมองไม่เห็นลูกเว้ย แร้วกรูก้อรับ แล้วบอลมันโดนนิ้วกรู... แระไม่เท่านั้น...ข้างหลังยังมีเฮียอีกคนนึง ไม่รู้โผล่มาจากไหน... รับบอลพร้อมกะกรู ชนนิ้วนั้นกรูเต็ม ๆ ...คือ นิ้วกรู โดนสองรอบ ซ้น 2 รอบ พอมาวันที่สอง สภาพนิ้วกรู ไม่ต่างจาก ไส้กรอกอีสาน ทั้งบวม ทั้งม่วงทั้งนิ้ว
--------------------------------------------------------------------------------------- >>ตอนนี้ก้อสอบเส็ดแระ โล่งจิง ๆ ขอแค่ผ่านก้อพอ ทำได้ชัวร์ ๆ ข้อสอบคราวนี้ออกมาได้..เอ่อ ..ไม่รู้จะพูดยังงัยดีว่ะ มันเน้นคะแนนที่ข้อเขียนมากกว่า คิดดูเดะ... ช้อยมีแค่ สิบข้อ ข้อละ1 คะแนน...ดูข้อเขียนแมร่งเดะ.. ข้อละ 10 ..เอ่อ กรูอ่านอ้วกเรยอ่ะ อ่านครบทุกตัวหนังสือเว้ย... กรูอ่านในหนังสือ แร้วค่อยมาดูชีทที่แจกทบทวนอีกที คือกรูยิ่งโง่ ๆ อยู่ ต้องเข้าใจ...
>>สอบก้อทำไปได้สวย แถมครูคุมสอบก้อเข้มชิบ... คือ สอบในห้องHall ที่ตึก ๆ นึง ไม่ใหญ่มาก สอบกัน 3 ห้อง ครูคุมสอบ 6 คน... (แมร่ง ไม่มีโอกาสลอกเร้ย) แต่จับคนที่ทุจริตข้อสอบได้ด้วยอ่ะ วันนั้น จับได้ 6 คน แมร่ง..เกาหลีหมดเรยเว้ย... ห้องกรูเกาหลี โดนจับ 3 คนม้าง... เออ...อยากไม่ตั้งใจเรียนเอง ช่วยไม่ได้ ตอนสอบก้อต้องเป็นงี้แหละ ....กรูสอบเส็ด ออกจากห้องคนสุดท้ายของแก๊ง (เอ้อ เป็นงี้ทุกที ไม่รู้เป็นไร สอบทีไรออกช้ากว่าเพื่อนเค้าทุกที) สอบเส็ดก้อไปแทงสนุ้กต่อ กับ แอนด์ เดอะ แก๊ง กรูเอง
---------------------------------------------------------------------------------------
>> อาทิตย์ต่อมาก้อสอบภาษาจีน... สอบ 2 วิชา ตอนเช้าเรย... ก้อทำได้อ่ะนะ บอกตรง ๆ ง่ายกว่าเทอมที่แล้วอ่ะ
ฉลุยโว้ย.... ๕๕๕
>> หลังจากสอบเส็ด กรู แอนด์ เดอะแก๊งค์ ก้อไปแทงสนุ้กกันแถวอู่เต้าโข่วเว้ย... คือ มันเป็นธรรมเนียมของพวกกรูนะ.. แบบว่าสอบเส็ดต้องไปเล่นสนุ้ก บิลเลียดกัน ตอนนั้นก้อไปกันสี่ ห้าคนได้ มีหลินคั่น (ญี่ปุ่น) เปาเปา ..ชอย ฮู(เกาหลี) .. ฟิลิป (คนจีนสัญชาติฝาหรั่งเศส - -") ก่อนไปก้อไปกินข้าวกลางวันกันก่อนเว้ย คือแบบ หิวสาด ๆ อ่ะ ตื่นเต้นจนลืมกินข้าวเช้ากันอ่ะ แต่ละคน... ก้อไปกินข้าวที่ร้าน ข้าวคลุกปลาทูน่า ร้านเกาหลีอีกแร้ว แต่ร้านนี้เป็นร้านอาหารญี่ปุ่น แต่คนเกาหลีเปิด....
 นี่ครับ...โลโก้ร้านอาหารเค้า...
ระหว่างรออาหาร พวกมันก้อเล่นอะไรกันแผลง ๆ นิดหน่อย เป็นการฆ่าเวลา...
 ฟิลิปมันเอาตะเกียบแหย่จมูกหลินคั่น....กรูเห็นพอดี เรยถ่ายรูป ซะเรย.....
ก้อกินกันออกคนละ 33 เหรียญอ่ะ (คิดเป็นเงินไทย เท่ากับ 165 บาท) แต่คุ้มนะเว้ย อาหารมันเป็นชุดอ่ะ ชุดนึงก้อกับข้าวเยอะมาก หลากหลาย
 เริ่มด้วยหัวไชเท้านึ่ง ...(อร่อยมากอ่ะ ขอบอก)
 ต่อมาก้อเสิร์ฟ ซุปเต้าหู้สาหร่าย...
 และไข่ตุ๋น.....
 เอ่อ...คือ.......นี่คือสลัด Potato แบบว่าเป็นของที่เราชอบมาก พอเสิร์ฟก้อลงมือกินทันที จนลืมถ่ายรูป พอกินอยู่ก้อเพิ่งมานึกได้ รูปเรยออกมาเป็นอย่างที่เห็น แหะ ๆ.... แหว่งมาก...
 ซุปฟักทองนะเคอะ...
 สารรูปอาหารทั้งหมดบนโต๊ะ.... เอ๋า... มือฟิลิปโผล่มาได้งัยฟระ...
อ่ะ ...นี่คือ ส่วนสำคัญของอาหารครั้งนี้ สารรูปอาหารหลัก ปลาทูน่าดิบคลุกผักสด ราดน้ำมันงา ขนาดเพิ่งเสิร์ฟ ก้อได้กลิ่นน้ำมันงามาเตะจมูกแร้วอ่ะ.....คือมันหอมขึ้นจมูกเรยอ่ะ จิง ๆ ขอย้ำนะ ทูน่าดิบ นะ ...กินดิบ ๆ อร่อยดี
 แล้วก้อเอาข้าวเทคลุกกะทูน่าดิบและผักรวมมิตร แร้วก้อตามด้วยราดซอสเผ็ดเกาหลีลงไป
ซอสแดง ๆ ที่เห็นนี้เอาไปประกอบอาหารได้หลายเมนู ที่เห็นบ่อย ๆ จะเป็นพวกหมี่เย็นเกาหลีค่ะ
 เอ้า ไม่สะใจ ก้อ ซูมกันให้ชัดๆ เข้าไปเรย.......
 และตบท้ายด้วย ไอศกรีม รสงาดำนะเคอะ.....
โอ้ว....อิ่มค่ะ........
แดกเส็ดก้อไปแทงสนุ้กกันต่อ พวกกรูไปแทงสนุ้กกะ ชอยฮู เป็นครั้งแรก... มาเกมแรกกรูประลองฝีมือกะชอยฮู ก่อนเรยเว้ย... แมร่งเล่นเก่งโคดอ่ะ คือ เฮียแกเค้าแบบแทงนุ่มนวลมากอ่ะ คือเน้น นุ่ม ๆ แต่ แม่นยำ... คือ แต่ละลูกผ่านไปอย่างสวยงามอ่ะ
 ย้อนบรรยากาศบอลโลก ตอนทีมเกาหลียังไม่ตกรอบ (แข่งกะฝาหรั่งเศส)
คือวันก่อนไปผับ 13 มา....เพื่อน ๆเกาหลีกรู เค้าไปเล่นคอนเสิร์ตกัน....เค้าเรยแจกบัตรชมมาให้กรู... ก้อเรยไปดูกัน..วันนั้นเป็นวันที่ทีมเกาหลีแข่งกะฝาหรั่งเศสพอดี แร้วก้อเป็นวันเกิดของ ชุย ยุน เจิง.... ในงานก้อมีเซอร์ไพร์ส She เล็กน้อย She นี่แบบอึ้ง ตะลึง ซึ้งเท้า มากมาย.... และแร้ว She ก้อเป็นหลานที่กตัญญูมาก อยู่ถึงครึ่งงานก้อกลับบ้านไปทานข้าวฉลองวันเกิดกับคุณย่าของเค้าที่บ้าน เป็นหลานที่น่ารักจิง ๆ เร้ย....
ในงานก้อจะมีอยู่ 2 วงที่เล่น และก้อเกาหลีหมดทั้งผับอ่ะ วันนั้น มีกรูคนเดียวอีกแร้วที่ไม่ใช่.... หนึ่งในวงที่เล่นก้อคือวงเพื่อน ๆ สหายกรูนั่นเอง... แต่มีบางคนที่กรูก้อไม่รู้จัก.... เพื่อนซี้ที่อยู่ในวงก้อมี ฮุนจู(ผู้หญิง)เป็นมือกลอง กะ ปาร์ค นอ ฮี เล่นคีย์บอร์ด... แล้วก้ออีกคนนึง จำชื่อไม่ได้แร้วแหละ เพราะไม่ค่อยสนิทกัน เป็นมือกีต้าร์
กรูก้อฟังไม่รู้เรื่องนะ ว่ามันร้องอะไรกัน แต่มันส์ดี... กรูก้อไปเป็นหน้าม้าข้างหน้าเวทีให้พวกเค้านั่นแหละ... กรูไม่รู้เรื่องอะไรก้อเฮฮาไปตามเสียงเพลง ทั้งกรี๊ด ทั้งกระโดดเต็มที่..... (พวกมันคือคงดูไม่ออกว่ากรูไม่ใช่เกาหลีมั้ง) เพลงที่กรูประทับใจมากในงานนี้ก้อคือ เพลงชาติเกาหลี แบบเวิร์คมาอ่ะ เค้าเอามา Remix เป็นเพลงร็อคอ่ะ คือปกติเพลงชาติเกาหลีมันเพราะอยู่แล้วอ่ะ แร้วยิ่งเอามาร้องแบบร็อค ๆ นี่ ยิ่งเจ๋งเรยว่ะ... จิง ๆ นะ... มันส์โคด อ่ะ ถ้าได้ฟัง
แล้วก้อเอาเพลงเชียร์บอล(เพลงประจำชาติเกาหลี) มาร้องเป็นเพลงร็อคเช่นกัน คืองานนั้น มันก้อเชียร์ทีมเกาหลีไปในตัวด้วยแหละ แต่ยังไม่มีคนใส่เสื้อสีแดงกันหรอกนะ... เพราะยังไม่ถึงเวลาเตะ....
 นักร้องนำของวงอีกวงนึง
 เพื่อนช้านเอง...เรียนอยู่คณะเดียวกัน... เป็นนักร้องนำอีกคนนึงของวง
พอจบงาน ก้อกลับบ้านนอน.... Zzzzzz
---------------------------------------------------------------------------------------
>> ช่วงนี้ก้อชิว ๆ เว้ย...สอบเส็ดแร้ว ไม่ต้องไปเรียนแร้ว.. ปาร์ตี้ก้อเยอะมากมาย ไปดื่มกันเยอะจิงๆ กลับบ้านแต่เช้า(ตีสี่ ตีห้า) จนตอนนี้มึน ๆ ร้อนในด้วย...สิวแมร่ง ระเบิดกระจุยกระจายกันใหญ่... - -" เฮ้อ...
>> วันนี้ขออัพแค่นี้แร้วกัน เด๋วจะมาอัพใหม่คราวหน้า... อัพเรื่องบรรยากาศ Year Party งานจบการศึกษาของเด็กต่างชาติ วันนี้ขอตัวไปพักผ่อน... แร้วจากลับมาแน่นอน
Coming Soon!!
---------------------------------------------------------------------------------------
ปล. เค้าตัดผมทรงใหม่แระ.... Punk มาก...ไม่น่าตัดเร้ยย... เปงบ้าอะไรเนี่ย...
รู้งี้ไม่ตัดดีกว่า มาเสียใจภายหลัง เฮ้อ...แต่ช่างเค้าตัดโอเคนะ แต่ไม่มีอารมณ์จาไว้ทรงนี้เอง....
|
Thanks for visiting!
Parkjisun发表:
昨天看了杨老师， 他说看了你的作业后打分了。
今天毕业论文终于结束了；；
我大概7月中旬回国。来中国的时候告诉我。
6 月 26 日
Parkjisun发表:
小华 ！！ 是我 朴志旋 最近 你 过的怎么样？
★新年 快乐★
1 月 7 日
สวัสดีคับ ชื่อปุ๊นะคับ ตอนนี้ผมเรียนภาษาจีนที่เฉิงตูนะ คับ ว่าจะเรียนที่นี้ 1 ปีและไปเรียนต่อที่ปักกิ่งอีก 1 ปี หวังว่าเราคงจะเป็นเพื่อนได้นะคับ
10 月 24 日
OffFace发表:
hi friends how are you 
9 月 16 日
|
||||||
|
|
